Notatki różnego kalibru

Rozmawiałem z moim starym znajomym. Człowiek ten jest mocno zamknięty w ścisłych systemach postrzegania. Jest informatykiem pracującym przy dość zaawansowanym oprogramowaniu serwerowym.
Wydawało by się, że człowiek twórczy, a za takiego można uznać mojego kolegę, nie powinien mieć żadnych trudności z przyswojeniem sobie hunowych zasad. Okazało się jednak, że umysły różnych ludzi "działają" w pewnych zamkniętych, mocno poukładanych szablonach. W ten sposób pracując w tej swojej materii szablonowej są bardzo wydajni, jednak jeśli chodzi o szablony z innych dziedzin życia, to one sprawiają im trudności.
Podczas rozmowy zeszliśmy na tematy związane z filmem What the bleep do we know. Gdy kolega zapytał o Hunę, wtedy powiedziałem, że film pokrywa się całkowicie z hunową filozofią. Po czym nastąpiła krótka przerwa, zbierałem myśli jak umieścić Hunę w szablonach umysłu mojego rozmówcy. I wymyśliłem coś takiego (tak, w wymyślaniu jestem dobry ):

Wyobraź sobie dużą lekko pogiętą kartkę. To taka płaszczyzna gdzie są jakieś wzniesienia i dolinki. Jest dość spora, dla każdego człowieka ma inną wielkość.
Na środku tej płaszczyzny umieszczasz kulkę. Może być wielkości piłeczki od ping ponga (żeby było łatwiej to sobie wyobrazić).
Płaszczyzna to jest obszar działania w twoim życiu. Piłeczka natomiast to jest twój bufor (podświadomość, niższe ja, system przekonań).
Twój bufor wypełnia się różnymi rzeczami. Wypełnia się tym i wyłącznie tym, na czym się skupisz. Czyli wypełniasz bufor tym czym chcesz. I nie ważne jest to, czy działasz mechanicznie, z przyzwyczajenia, czy świadomie na czymś się koncentrujesz. Twoja uwaga przyciąga nowe jakości do twojego bufora. Nowe programy działań dla kulki.
I zgodnie z tymi programami, które trzyma w sobie bufor-piłeczka, tak ona toczy się po płaszczyźnie.
Możesz utknąć z piłeczką gdzieś w dolinie, możesz omijać górki i dołki, możesz sprawić aby kulka podskoczyła nawet. Wszystko zależy od tego czym jest wypełniona kulka - twój bufor, system przekonań, podświadomość.

I nie ważne że gdzieś ta kartka się kończy. Najważniejsze w tej metaforze jest to, że nasze życie układa się w zgodzie z naszymi głęboko ukrytymi przekonaniami. To jest ten bufor. I ważne jest to, że mamy na niego wpływ.
A czy to będzie uprawianie modlitw o zostanie dobrym tancerzem, afirmowanie tego czy też wizualizacje albo w końcu kurs tańca - to jest nie istotne. Jest tak dlatego, że ludzie mają różne uwarunkowania w swoim buforze. Niektórzy mają mocno zakorzenione, że trzeba coś wynieść ze szkoły, inni natomiast mają zakorzenioną moc modlitwy.
I żeby było zabawniej, to ten który uważa, że tylko po odpowiedniej szkole może zostać super tancerzem popuka się w głowę na myśl, o tym że wizualizując można takim zostać. Wiele znanych ludzi przyznaje się otwarcie do odpowiedniego bujania w obłokach, czyli do wizualizacji. Podejrzewam, że i tak to jest niewielka ich część, ponieważ większość ludzi boi się wytykania palcem, wyśmiania, szydzenia, może boją się przez to utraty swojego wysokiego statusu społecznego, więc mówią pod publikę, lecz robią swoje.
I ja też tak uważam, że warto robić swoje bez rozgłaszania tego. A to że coś popiszę, to są ogólniki, wskazówki. Zresztą, ja nie jestem kimś znanym
Tu tylko chodzi mi o jeszcze jedną kwestię - ogłaszając wszem i wobec co robimy, nakładamy na siebie brzemię - a co jeśli się nie uda? Poza tym jeśli będę na dobrej drodze ale to dłużej potrwa, to inni mogą mi sugerować delikatnie, taką okrężną drogą, że moje działania są nic nie warte, że to mrzonki.
Dlatego warto działać w skrytości, a efektami oraz sposobem ich uzyskania można pochwalić się po zebraniu plonów

Liczba wyświetleń: 333