Notatki różnego kalibru

Podczas miłej pogawędki z przyjacielem wspomniałem czasy, jak to ze mną było zanim zacząłem interesować się hunowopodobnymi sprawami. To dość odległe czasy, lecz idąc po nitce wspomnień odkrywałem na nowo moją historię coraz wyraźniej, krok po kroku. I się zdziwiłem gdy wspomnienia wypłynęły na wierzch.
Będąc nastolatkiem w pewnym okresie mocno zaczęło nurtować mnie - dlaczego świat jest taki jaki jest. Czyli dlaczego niektórzy są szczęśliwi, inni natomiast najczęściej chodzą przygnębieni? Dlaczego niektórym dobrze powodzi się w biznesie, a inni często ponoszą klapę? Dlaczego niektórzy męczą się, mają pod górkę, a innym jakoś łatwo wszystko przychodzi?
Przechodziłem wtedy okres buntu, negowałem autorytety, nawet Bóg został odstawiony na boczny tor. Przecież co to za kochający stwórca, który ofiarował nam tak niedoskonały byt? Ale wtedy byłem zły na świat, oj wrzało we mnie. Ale pomimo tej złości, mocno męczyło mnie czemu tak jest a nie inaczej. Czułem że musi być coś więcej, bo inaczej cała egzystencja nie miałaby sensu. Mógłbym po prostu wziąć karabin, wyjść na ulicę i postrzelać do ludzi jak do kaczek.
Jednak nie zrobiłem tego, lecz chodziłem strapiony. Co jakiś czas tylko rozmyślałem - po co to wszystko, dlaczego tak jest i dalej chodziłem rozzłoszczony.
I pewnego dnia natrafiłem w księgarni książkę Napoleona Hilla - Klucze do sukcesu. Pozycja ta jest niezmiernie ciekawa dla sceptycznego umysłu, ponieważ autor przez bodajże 20 lat prowadził wywiady z najmożniejszymi ludźmi w USA przed Drugą Wojną Światową, a następnie wyprowadził z tego hunowe wnioski.

Tu mała dygresja. Zanim natrafiłem na tą książkę Wszechświat zdążył rozkochać mnie w czytaniu. A stało się to na krótko zanim zapoznałem się z powyższą lekturą. Można by tu znowu malutką rozprawkę napisać jak cudnie ułożyły się wydarzenia, abym z człowieka który nienawidził czytać, wręcz niecierpiał książek, stał się człowiekiem kochającym książki. Tak, to była niesamowita przemiana. W podstawówce chodziłem obrażony na książki, aż tak się wszystko ułożyło, gdy będąc w ósmej klasie, nie miałem nic innego do roboty przez kilka dni jak tylko patrzenie przez okno obcego domu lub przeczytanie jedynej książki w pokoju, w którym przebywałem. I lektura ta rozpaliła moją wyobraźnię. To była wręcz erupcja radości i moment wielkiej przemiany.

I wracając do Napoleona Hilla. Nie pamiętam dokładnie z jakiego powodu sięgnąłem po tą pozycję w księgarni. Wtedy wolałem całkiem inne gatunki prozy.
Po przeczytaniu zrobiłem wielkie oczy, bo oto pojawiły się odpowiedzi na moje pytania - dlaczego świat jest taki jaki jest i jak można korzystać z jego dobrodziejstw.
Okazało się, że ci którzy są bogaci marzą o bogactwie, napełniają się myślami o dobrobycie, bujają w obłokach oddając się kontemplacji rzeczywistości, której pragną. To tak po krótce, jakie wtedy wnioski wyciągnąłem z tej lektury.
I od tamtej pory zacząłem wybierać z księgarnianych półek tego typu literaturę.
Aż w końcu trafiłem "jakimś cudem" na książki Maxa Freedoma Longa, a następnie rozpocząłem przeczesywanie sieci, która dopiero raczkowała, jeśli chodzi o zawartość informacji w naszym rodzimym języku. I trafiłem na jedyną stronę poświęconą Hunie w języku polskim, którą twórcą był Mariusz Cecula. W tamtych czasach zaczął do mnie napływać wielki entuzjazm, aż zapragnąłem dopomóc Mariuszowi w rozwoju strony i stąd teraz ta witryna wygląda jak wygląda, ta na której czytasz ten tekst (ale to druga dygresja )

I wnioski. Bo one są jednym z ważniejszych elementów tego pisania.
Wspomnienia pokazały mi, że Wszechświat cały czas mnie wspierał. Nawet gdy byłem zbuntowanym buńczucznym buntownikiem (czyli takim maxi buntownikiem ) to miałem podsyłane pomocne materiały, aby wyjść na prostą.

I po drugie primo (jak to Kiepski zwykł mawiać) widzę, jak moje nastawienie utrudniało bądź wspierało życie w stanie jakiego pragnąłem: radości, spokoju, dobrobytu. A tego zawsze chciałem, zresztą pewnie każdy do tego dąży, choć rózne są kryteria oceny szczęścia i dobrobytu.
Czyli jak wrzuciłem na luz w negowaniu świata, gdy trochę popuściłem rozpaczanie, nie skupiałem się na tej agresji do otoczenia, a nie pamiętam co wtedy było motywem że moje negatywne działania osłabły, może po prostu nie miałem dalej sił tak mocno "walczyć" ze światem, to wtedy zaczynałem dostrzegać wskazówki - pomoce, które naprowadzały mnie na właściwe tory.

Ciekawe co by było, jakim teraz byłbym człowiekiem, gdybym nie był zawziętym buntownikiem w szczenięcych latach

Liczba wyświetleń: 499