Notatki różnego kalibru

Zasłyszane u przyjaciela:

człowiek: "otwieram się na dary wszechświata"

wszechświat: "poszerz bramę, bo się nie zmieści..."

Czytanie grozi zawrotem głowy. Niestety, tak to już jest z poważnymi tematami. Czyli z tematami, które uważamy za poważne (to tak gwoli ścisłości, bo punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a dla wielu istot coś śmiertelnie poważnego u innych wywołuje uśmiech).
Termin oddania odpowiedzi - zgoła nieznany, zależny od podatności tematu na zgadujących.

Sja: Sugerujesz, że najlepszym sposobem kreacji jest myślenie o przedmiocie pragnienia wyrażając radość, tak bez skrępowania. Czyli skupienie na pozytywnych aspektach marzenia bez rozważania czy to jest możliwe, czy na to zasługuję oraz kiedy to marzenie zaistnieje w moim życiu.
Ale jak mam wyrażać radość z powodu czegoś czego nie mam? Jak być zadowolonym widząc niedostatek, widząc brak w sferze życia, w której pragnę zmian?
W takich momentach przychodzi do mnie smutek. Gdy przywołam w myślach obraz marzenia to niby się cieszę, ale w podtekście czuję, że jest mi z tym źle. Pojawiają się małe wątpliwości czające się gdzieś w cieniach mojej świadomości, że nie dam rady, że to nie możliwe, że jest czasochłonne, a czy się uda i kiedy. Czasami jest cała masa innych tego typu wątpliwości, które niosą negatywne uczucia. To objawia się trochę skrycie ale jak poobserwuję swoje uczucia, to wyłapuję te dziwne emocjonalne stany.

Homo Sapiens: Jak mogę stać się bardziej spokojny, sprawić aby poczuć napływ radości?

Bóg: Oj, uparty jak osioł... Podziękuj za spokój, podziękuj za radość, odczuj to, uśmiechnij się w swoim wnętrzu. W ten sposób przywołujesz do siebie, dajesz temu moc istnienia w swoim życiu.

Homo Sapiens: Jak najlepiej mogę prosić ciebie Boże?

Bóg: Dziękować z uśmiechem...

Homo Sapiens: Jak mogę zbliżyć się do ciebie Boże?

Bóg: Wyrażając miłość, w jakiejkolwiek postaci...

Homo Sapiens: Taki mistrz to ma fajnie

Bóg: No to na co czekasz? Bądź nim, zachowuj się tak jak mistrz, działaj tak jak mistrz. Rzymu od razu nie zbudowano. Zacznij objawiać cechy mistrza, w ten sposób mistrz zaistnieje w tobie.

Homo Sapiens: Chciałbym być przystojniejszy!

Bóg: Zacznij podobać się sobie, gdy patrzysz w lusterko, gdy o sobie myślisz. Zacznij postrzegać siebie jako przystojniaka.

Homo Sapiens: Najbardziej w życiu nie lubię chamstwa i głupoty. Nie cierpię bezmyślności, irytują mnie nadęci ludzie. Męczy mnie to, że tylu ich w swoim życiu spotykam.

Bóg: Zacznij wyrażać: lubię pogodnych ludzi, lubię kulturalnych ludzi, lubię wesołych ludzi, lubię ludzi miłych i uprzejmych.

Homo Sapiens: Boże! Jak najlepiej mogę okazywać wdzięczność?!

Bóg: Ciesząc się...