 |
|
 |
Beznadziejność, strach- ostatnia deska ratunku |
| jestemjestem |
Wysłany: 31.01.2013r. o 00:31 |
|
Zarejestrowany:
31 styczeń 2013r.
Postów: 1
Status: offline
ostatnia wizyta: 31.01.13 | Witam,
mam 18 lat. otóż mam taki problem. Dwa lata temu zmarł mój ojciec na raka. Matki nigdy nie było w domu, mną i siostrami bez ustanku zajmował się tata.
no właśnie
i od tamtego czasu czuje się jakbym była jedyną osobą na świecie. Ogromna samotność, beznadziejność i wrażenie bycia niekochanym, mimo że z młodszymi siostrami mam bardzo dobre relacje, jak i z mamą, która okazuje nam dużo zainteresowania i czułości.
chyba nie mam osoby z którą mogłabym o tym porozmawiać dlatego z desparacji pisze na tym oto forum.
przeczytałam tyle książek odnośnie huny, prawa przyciągania itp i tak nie czuje żeby mi to jakoś pomagało, mimo że staram się mieć pozytywne nastawienie, nie , właściwie to mam pozytywne nastawienie i kocham swoje życie jak i świat w którym żyje.
to o co mi chodzi?
ponad rok temu zaczeły pojawiać się objawy nerwicy lękowej: bezsenność, pocenie się, straszne bóle pleców klatki piersiowej, uczucia lęku szczególnie w nocy,moczenie nocne. itd. od jakiegoś czasu się uspokoiły i zmiejszyły.
często czuje strach i lęk.
Nie mam na nic energii ani ochoty. Nie to że czuje się jakaś smutna i przybita, bardziej zmęczona i poirytowana. nie moge się na niczym skupić. średnia ocen w liceum spadła mi z 4,3 na 3,2.
nie moge znaleźć siły i energii do działania, CAŁY CZAS TOWARZYSZY MI POCZUCIE WINY i zmęczenie.
i samotność
prosze o pomoc
i przepraszam za nieumiejętne wysławianie się(nie wiem czy to ma coś z tym wspólnego ale ciężko mi się jest wysławiać, nie umiem wyrazić słowami tego co mam na myśli. jeśli chodzi o emocje, jak i o wypowiedź na lekcji np. polskiego...)
pozdrawiam i dziękuje za odpowiedź |
 |
|
|
| Google AdSense |
Wysłany: całkiem niedawno |
Zarejestrowany:
31 January 2010r.
Status: online
|
|
| misiek |
Wysłany: 31.01.2013r. o 07:56 |
|
Zarejestrowany:
06 wrzesień 2002r.
Postów: 1310
Status: offline
ostatnia wizyta: 22.04.13 | 0)Lekarz rodzinny i(lub) psycholog/psychiatra by z tobą przeprowadził wywiad i ew. poradził skierował na psychoterapię. Nic strasznego, ale będziesz miała fachową pomoc - to są oznaki rozwijającej się depresji.To zresztą powinno nastąpić już chwilę temu, kiedy miałaś objawy psychosomatyczne.
1) Rozejrzyj się przynajmniej jeśli chodzi o dietę: http://www.centrumdobrejterapii.pl/materialy-dla-pacjentow,dieta-a-leczenie-i-zapobieganie-depresji,109.html
2. Książki odnośnie pozytywnego myślenia zostaw sobie na jakiś czas - (Serge'a to nie dotyka) - otaczasz się czymś co wymaga pozytywnego myślenia, jak nie czujesz się pozytywnie, prawdopodobnie jeden ze składników zasilających poczucie winy.
3) Mama okazuje dużo czułości. Rozmawiałaś z nią na ten temat ? Pierwszy oczywisty ruch, poinformować ją jak ty się czujesz i porozmawiać.
... (z resztą poczekam na odpowiedź).
|
|
|
|
| JoLa* |
Wysłany: 31.01.2013r. o 13:15 |
|
Zarejestrowany:
12 styczeń 2012r.
Postów: 555
Status: offline
ostatnia wizyta: 10.05.13 | Delikatna sprawa.
Ja tylko chciałam dodać, że coś na ten temat wiem z własnego doświadczenia. Tyle że u mnie te objawy jakoś tak rozjechały się w czasie, czyli co jakiś czas wywalało mi jedno z czym byłam w stanie jakoś się uporać. Szczerze powiem, nie wiem jak Huna odnosi się do Tzw. Wewnętrznego Dziecka, ale jak dla mnie tu jest właśnie problem. Możesz o tym poczytać, z różnych źródeł.
Mi tak właśnie ostatnio wyszło, że ja nigdy nie byłam dzieckiem i u Ciebie widzę podobną sytuację, a to jest ważne. Kiedyś tym dzieckiem trzeba przecież być.
Nie jesteśmy w stanie wrócić czasu, ani odzyskać tej utraconej na zawsze miłości rodziców, której nam kiedyś tam zabrakło, ale teraz jako dorośli ludzie, możemy wrócić naszą świadomością w tamte czasy i postarać się zrozumieć na nowo to, czego nie potrafiliśmy zrozumieć jako bardzo małe dzieci. Ty nadal jesteś bardzo młodą osóbką i trochę się na Ciebie zwaliło, miłość mamy, rzeczywiście mogłaby tu wiele pomóc, trzeba by się tylko na nią otworzyć. Nie wykluczone też, że i mama potrzebuje wsparcia...
Ps.
A pozytywnym myśleniem, moim zdaniem, niczego się tu nie uzdrowi. Ani tu , ani nigdzie indziej. Trzeba tam wrócić, zrozumieć, coś sobie uświadomić, a pozytywne myślenie, przyjdzie samo jako konsekwencja uzdrowienia tego, co dziś wywołuje negatywne odczucia.
Post edytowany przez: JoLa*, 31-01-2013 - 14:08
***********
Małe krople wody, małe ziarnka piasku składają się na potężny ocean i piękny ląd :)
Julia Carney |
|
|
|
| dupcia |
Wysłany: 31.01.2013r. o 17:13 |
|
Zarejestrowany:
14 styczeń 2012r.
Postów: 111
Status: offline
ostatnia wizyta: 08.05.13 | No niestety nie leczona depresja kończy się tragicznie... Lepiej idź do lekarza. |
|
|
|
| Akamai |
Wysłany: 31.01.2013r. o 20:55 |
|
Zarejestrowany:
11 kwiecień 2006r.
Postów: 796
Status: offline
ostatnia wizyta: 10.05.13 | na depresję ruch pomaga, jak dasz radę się zmusić to ćwicz, aczkolwiek dobrze rozumiem jak się człowiekowi wtedy nie chce nic. ja odkąd mam pracę fizyczną deprecha mi przeszła :)
"Moja nieśmiertelność jest krótka ale pewna" - Wojaczek
"Snap back to reality
oh, there goes gravity" - Eminem
"... so fasten your seatbelts
it's so hot it'll even make heat melt" - Snoop Dogg
|
|
|
|
| |
|
 Menu |
| Ostatnio na forum |
| Ostatnie komentarze |
» SUPER
Dodano: 21-05-2013
Autor:
Murasaki
» .
Dodano: 28-04-2013
Autor:
jamaican10
|
 |
| Logowanie |
| Kto jest online |
Obecnie jest 3 gości online |
|
| Przyjaciele |
| |
