Powa\u017cny m\u0142ody m\u0119\u017cczyzna w okolicach trzydziestki usiad\u0142 naprzeciw mnie ostatnio podczas obiadu i opowiedzia\u0142 mi o swojej z\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra si\u0119 pojawi\u0142a po \u015bmierci jego starszego brata, kt\u00f3ry zgina\u0142 pod lawin\u0105. On mia\u0142 wtedy 8 lat, jego brat 10. Lawina pojawi\u0142a si\u0119 znienacka w tej ma\u0142ej wiosce na Alasce i nie by\u0142o mo\u017cliwo\u015bci, \u017ceby przewidzie\u0107 zbli\u017caj\u0105ce si\u0119 niebezpiecze\u0144stwo. <\/p>\n
\nTen m\u0142ody cz\u0142owiek straci\u0142 najbli\u017cszego przyjaciela, mentora, przewodnika i towarzysza. Sta\u0142 si\u0119 niepocieszony. Nikt nie m\u00f3g\u0142 mu pomoc. Jego z\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a tak ogromna, \u017ce nikt nie m\u00f3g\u0142 i nie potrafi\u0142 mu pomoc. Jego rodzice oddalili si\u0119 od niego, to samo sta\u0142o si\u0119 z jego kolegami ze szko\u0142y. Czu\u0142 si\u0119 okropnie i pozornie nikt nie chcia\u0142 z tym niczego zrobi\u0107.<\/p>\n
I oto siedzi przede mn\u0105 pokazuj\u0105c mi, \u017ce jest w stanie poskromi\u0107 swoja z\u0142o\u015b\u0107, ale z drugiej strony, gdyby tylko zechcia\u0142, m\u00f3g\u0142by pokaza\u0107 t\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 w jaki\u015b spektakularny spos\u00f3b. Mimo, \u017ce tragedia wydarzy\u0142a si\u0119 24 lata temu, nadal potrafi\u0142 si\u0119 w\u015bcieka\u0107 na wszystkich, kt\u00f3rzy byli zaanga\u017cowani w t\u0105 sytuacj\u0119. Wspomnia\u0142, \u017ce uczestniczy\u0142 w jakich\u015b zaj\u0119ciach grupowych, kt\u00f3re troch\u0119 mu pomog\u0142y, ale z\u0142o\u015b\u0107 nigdy nie odesz\u0142a.<\/p>\n
Zasugerowa\u0142em mu, \u017ce m\u00f3g\u0142by uwolni\u0107 t\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 zmieniaj\u0105c histori\u0119 tego zdarzenia. To, co zreszt\u0105 naturalne, przyj\u0105\u0142 z g\u0142\u0119bokim sceptycyzmem, ale jednak nie przestawa\u0142 mnie s\u0142ucha\u0107. Zapyta\u0142em go wi\u0119c czy my\u015bla\u0142, \u017ce jego brat celowo go porzuci\u0142. Odpowiedzia\u0142, \u017ce jako dziecko by\u0142 z\u0142y, \u017ce zosta\u0142 porzucony przez brata ale teraz widzi, \u017ce jego brat na pewno nie zrobi\u0142by takiej rzeczy celowo. Zapyta\u0142em go wi\u0119c, czy z dzisiejszej perspektywy m\u00f3g\u0142by wybaczy\u0107 swojemu bratu, \u017ce umar\u0142. Po chwili odpowiedzia\u0142, \u017ce tak.<\/p>\n
Przeszed\u0142em zatem do przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy pozornie go porzucili. Zapyta\u0142em, czy jest mo\u017cliwe, \u017ce oni troszczyli si\u0119 o niego, ale nie wiedzieli, co konkretnie zrobi\u0107. Czy by\u0142o mo\u017cliwe, \u017ce on sam ich odepchn\u0105\u0142 emanuj\u0105c swoj\u0105 z\u0142o\u015bci\u0105? Powoli odpowiedzia\u0142 „tak”. Czy z dzisiejszej perspektywy by\u0142by w stanie wybaczy\u0107 im za to, \u017ce go “porzucili”? Po kr\u00f3tkiej chwili odpowiedzia\u0142, \u017ce tak.<\/p>\n
I wtedy zapyta\u0142em go, czy jest mo\u017cliwe, \u017ce jego rodzice byli zrozpaczeni t\u0105 strat\u0105 jeszcze bardziej ni\u017c on i nie potrafili sobie z tym poradzi\u0107? Czy jest mo\u017cliwe, \u017ce kochali go jak najbardziej mogli, ale okazywali to samym cierpieniem? „Tak”. <\/p>\n
Zrobi\u0142em mu kr\u00f3tk\u0105 lekcj\u0119 dotycz\u0105c\u0105 oczekiwa\u0144 i wyt\u0142umaczy\u0142em, \u017ce oczekiwania to co\u0107, co sami kreujemy i poniewa\u017c mocno w nie wierzymy, wydaj\u0105 si\u0119 by\u0107 ca\u0142kiem realne. Ale one nie s\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105, one s\u0105 tylko pewn\u0105 form\u0105 my\u015bli, kt\u00f3r\u0105 stworzyli\u015bmy i dlatego czujemy si\u0119 za nie odpowiedzialni. Nikt nie powinien by\u0107 odpowiedzialny za niespe\u0142nianie naszych oczekiwa\u0144 i my nie powinni\u015bmy by\u0107 odpowiedzialni za niespe\u0142nienie oczekiwa\u0144 innych ludzi. On stworzy\u0142 oczekiwania jak jego rodzice powinni si\u0119 zachowa\u0107 i oni tego nie spe\u0142nili. Kto by\u0142 odpowiedzialny za te oczekiwania? Zaj\u0119\u0142o mu to chwile, ale odpowiedzia\u0142 „ja”. Czy maj\u0105c wiedz\u0119, kt\u00f3r\u0105 dzisiaj zdoby\u0142, by\u0142by w stanie wybaczy\u0107 swoim rodzicom? „Tak”. <\/p>\n
Milcza\u0142 przez d\u0142ug\u0105 chwil\u0119. Wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 zafascynowany tym, jak taki prosty proces zmienia\u0142 jego istot\u0119. Jednak nadal czu\u0142 z\u0142o\u015b\u0107. Opisa\u0142 to jako ogromna z\u0142o\u015b\u0107 na “co\u015b”, co nie chcia\u0142o odej\u015b\u0107. Zasugerowa\u0142em mu, \u017ce to „co\u015b” cz\u0119sto uto\u017csamiane jest z Bogiem i \u017ce by\u0142 z\u0142y na Boga za to, \u017ce zezwoli\u0142 tej tragedii si\u0119 dokona\u0107. Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce si\u0119 z tym zgadza\u0142. Zatem, czy kreowa\u0142 oczekiwania wobec Boga, a B\u00f3g go po chamsku zignorowa\u0142? „Tak!” <\/p>\n
Wtedy zapyta\u0142em go, czy wyci\u0105gn\u0105\u0142 jakie\u015b wnioski z tej tragedii. Pomy\u015bla\u0142 przez chwil\u0119 i w ko\u0144cu stwierdzi\u0142, \u017ce nauczy\u0142 si\u0119 bardzo du\u017co o mi\u0142o\u015bci i \u017ce tak naprawd\u0119 by\u0142o wko\u0142o wiele os\u00f3b, kt\u00f3re go kocha\u0142y i dzi\u0119ki temu wyszed\u0142 z tej tragedii. Czy mog\u0142y zatem teraz wybaczy\u0107 Bogu za \u015bmier\u0107 brata? „Tak”.<\/p>\n
Zatem zosta\u0142o jeszcze jedno wybaczenie do okre\u015blenia – wybaczenie samemu sobie. Nosi\u0142 w sobie poczucie winy, \u017ce nie zrobi\u0142 tego, co powinien. Zapyta\u0142em go, co on mia\u0142 wtedy takiego zrobi\u0107. Odpowiedzia\u0142, \u017ce to nie by\u0142o \u017cadne dzia\u0142anie, \u017ce to raczej by\u0142a frustracja bycia bezsilnym. Zapyta\u0142em go, czy jak patrzy wstecz, to czy uwa\u017ca, \u017ce jest odpowiedzialny ze cokolwiek, co si\u0119 wtedy wydarzy\u0142o? „Nie, wydaje mi si\u0119, \u017ce nie”. Zatem, czy m\u00f3g\u0142by sobie wybaczy\u0107? „Okay, tak, my\u015bl\u0119, \u017ce tak.” <\/p>\n
I wtedy nagle nast\u0105pi\u0142a w nim jaka\u015b zmiana. \u0141za potoczy\u0142a si\u0119 po jego prawym policzku i dosy\u0107 d\u0142ugo patrzy\u0142 mi prosto w oczy. Ca\u0142y jego wewn\u0119trzny \u015bwiat si\u0119 zmieni\u0142 tylko dlatego, \u017ce spojrza\u0142 na t\u0105 sytuacj\u0119 z innej perspektywy. Nie by\u0142o \u017cadnych wielkich scen i nikt ich nie potrzebowa\u0142. Wystarczy\u0142o tylko jedno proste zadanie, aby zmieni\u0107 podej\u015bcie do tworzenia rzeczywisto\u015bci. Ca\u0142e swoje \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 w inwestowanie w historyjk\u0119 o porzuceniu i bezradno\u015bci. Patrz\u0105c na sytuacj\u0119 z perspektywy, kt\u00f3ra dawa\u0142a mu kontrol\u0119, pozwoli\u0142o mu wybaczy\u0107 wszystkim zainteresowanym, a tak\u017ce pozwoli\u0142o mu uwolni\u0107 si\u0119 od tamtej cz\u0105stki z przesz\u0142o\u015bci.<\/p>\n
Ma\u0142a porcja lod\u00f3w i ciastko wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 nast\u0119pn\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105 rzecz\u0105. Tekst pochodzi ze strony www.huna.org<\/a>
\nStewart Blackburn jest autorem ksi\u0105\u017cki: The Skills of Pleasure: Crafting the Life You Want. Jego strona internetowa: www.stewartblackburn.com<\/a>.<\/p>\n
\nT\u0142umaczenie – Kasia Marszalec <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"