Matka Pele, jej imi\u0119 oznacza „Budowniczy”, kolorem jest czerwony. Przypisana jest zasadzie Kala – nie istniej\u0105 \u017cadne ograniczenia. Bogini ziemi, reprezentuje \u017cywio\u0142 kamienia. Symbolizuje odrodzenie i uwolnienie oraz wszystko, co pochodzi z ziemi (dobra materialne, bogactwa). Jest zazwyczaj wi\u0105zana z zapasami \u017cywno\u015bci, ma\u0142\u017ce\u0144stwem, urodzinami i odrodzeniem. Jej \u017cywio\u0142em jest kamie\u0144, a zwierz\u0119ciem ka\u0142amarnica i ptak morski. Jej rola to „dostarczycielka”. Mo\u017ce by\u0107 przywo\u0142ana, aby dostarczy\u0142a wszelkiego rodzaju obfito\u015b\u0107 i prosperity. Jej ziemskim zadaniem jest troszczenie si\u0119.<\/p>\n
\nOdkurzanie ksi\u0105\u017cek, taka zwyk\u0142a czynno\u015b\u0107, takie normalne domowe porz\u0105dki zaprowadzi\u0142y mnie dzisiaj do Ciebie. Ten zeszyt, zapisany o\u0142\u00f3wkiem, zwyk\u0142ym o\u0142\u00f3wkiem, przele\u017ca\u0142 si\u0119 dobrych kilka lat pod stert\u0105 innych papierzysk. I teraz my\u015bl\u0119 sobie, \u017ce dobrze si\u0119 sta\u0142o, \u017ce od tak dawna nie czyta\u0142am moich zapisk\u00f3w. Teraz jestem gotowa zmierzy\u0107 si\u0119 z tamtym czasem. Teraz ju\u017c nic, nic nie zaboli, jestem wolna, a w\u0142a\u015bciwie uwolniona od \u00f3wczesnego toksycznego uzale\u017cnienia – swego w\u0142asnego przecie\u017c, na w\u0142asne \u017c\u0105danie stworzonego mi\u0142owania. Teraz jest tak, jak to tak naturalniei prosto, tak wprost do duszy napisa\u0142 \u015b.p. ksi\u0105dz Jan Twardowski w wierszu:<\/p>\n
„Nic”
\nJakie to dziwne
\nTak bola\u0142o
\nNie chcia\u0142o si\u0119 \u017cy\u0107
\nA teraz takie niewa\u017cne
\nNiem\u0105dre
\nJak nic.<\/p>\n
Rano, rano jest dobrze. Ranek jest nadziej\u0105 na dobre znaki, na dobre wydarzenia – albo chocia\u017c na brak z\u0142ych. Wiecz\u00f3r ju\u017c nie, bo nadzieja prys\u0142a, sczez\u0142a. Nie by\u0142o dobrych zdarze\u0144, nie by\u0142o z\u0142ych. Czekam znowu na \u015bwit, na rze\u015bko\u015b\u0107 oczekiwania. Ale teraz jeszcze jest ten dzie\u0144, ten tak bardzo d\u0142ugi, bardzo samotny letni dzie\u0144. Zauwa\u017c – to dzie\u0144 jest samotny, nie ja. Ten ko\u0144cz\u0105cy si\u0119 dzie\u0144 nie mia\u0142 \u015bwiadka swojego przemijania, bo ja by\u0142am tak bardzo przy tobie. Cho\u0107 ty, tam gdzie\u015b daleko trwonisz czas i swoje talenty i nie masz \u017cadnej \u015bwiadomo\u015bci, \u017ce mi\u0142uj\u0119 ci\u0119 a\u017c tak, bez \u017cadnych, \u017cadnych granic. Ja ciebie nie kocham – ja ciebie mi\u0142uj\u0119. I dlatego tak \u0142adnie umiem czeka\u0107. Czekanie nie jest przykre, cho\u0107 jest smutne. Czekam na dobro, naturalnie. Na dobro, kt\u00f3re sp\u0142ywa na mnie przez twoje d\u0142onie. Pami\u0119\u0107 ich dotyku le\u017cy sobie g\u0142\u0119boko schowana, niecz\u0119sto j\u0105 przywo\u0142uj\u0119, bo kiedy przywo\u0142ana – k\u0142uje prosto w serce. I cho\u0107 jestem zaprawiona w sztuce czekania, to czasem wola\u0142abym \u017cy\u0107 na bezludnej wyspie, bo tam czekanie ma sens. I bycie ca\u0142kowicie sam\u0105 jest samotno\u015bci\u0105 z wyboru, a nie z odrzucenia. To jest r\u00f3\u017cnica, uwierz mi. A gdybym mog\u0142a sobie wybra\u0107 takie miejsce, to poprosz\u0119 o Wysp\u0119 \u015aw. Tadeusza Judy (je\u015bli taka istnieje!), bo on jest patronem od spraw beznadziejnych, czyli m.in. od takich ci\u0119\u017ckich przypadk\u00f3w jak ja. <\/p>\n
Ale na pewno nad brzegiem laguny, bo to by\u0142aby pi\u0119kna laguna – znasz moje uwielbienie dla morza- rozpali\u0142abym ognisko. Bo mo\u017ce jednak : kto\u015b? kiedy\u015b? po mnie? dla mnie? Czekanie mo\u017ce by\u0107 ca\u0142kiem mi\u0142e w blasku ognia. Wy\u015bmiewasz si\u0119 z mojej wyobra\u017ani. A przecie\u017c ona, tylko ona jest moim ocaleniem. Nitrogliceryn\u0105 dla mojego serca w trakcie zawa\u0142u tego mi\u0142owania. A przecie\u017c to nie tylko serce si\u0119 rozwali\u0142o, ca\u0142e moje cia\u0142o jest w stanie zawa\u0142u. Zabrak\u0142o czego\u015b…magnezu, cynku, potasu czy…..czy te\u017c mo\u017ce mi\u0142o\u015bci? Ciep\u0142a swojego w\u0142asnego nie starcza? Ciep\u0142o jako poj\u0119cie, abstrakcja. Ale\u017c nie, nie istnieje. Zawsze si\u0119 kojarzy: s\u0142o\u0144ce, ogie\u0144, kaloryfer. Ale wol\u0119 TAMTE ciep\u0142e usta, tamte d\u0142onie, tamte ramiona. I wreszcie ciep\u0142y oddech w moje uszy. Gdyby to ode mnie zale\u017ca\u0142o, to chcia\u0142abym mie\u0107 jeszcze wi\u0119ksze uszy, by zgromadzi\u0107 w nich jeszcze wi\u0119cej ciep\u0142a. Na potem. Na ch\u0142\u00f3d bycia samej. I znowu \u0142zy jak kamienie i co\u015b si\u0119 zwija w w\u0119ze\u0142 po lewej stronie mojego cia\u0142a. Tam pod piersi\u0105, pod t\u0105, kt\u00f3r\u0105 lubisz, bo tak pasuje do twojej d\u0142oni. R\u0119ce s\u0105 takie wa\u017cne. R\u0119ce daj\u0105 i r\u0119ce bior\u0105. Moja r\u0119ka w twojej. \u015aci\u015bnij j\u0105 mocno. Daj i we\u017a. No nie, nie p\u0142acz. Nie p\u0142acz\u0119, to tylko ten kamie\u0144 w gardle, tylko go prze\u0142kn\u0119. Teraz ju\u017c dobrze, l\u017cej. Ju\u017c mog\u0119 sama utrzyma\u0107 ten ci\u0119\u017car pod lew\u0105, pod t\u0105 kt\u00f3r\u0105 lubisz. Bo pod ni\u0105 ju\u017c tylko serce, a tam si\u0119 nie dostan\u0119, bo ca\u0142e pe\u0142ne jego. <\/p>\n
No wi\u0119c skoro ca\u0142e serce jest nim, to gdzie jestem ja? No przecie\u017c ja te\u017c jestem, w jakim\u015b innym wymiarze, ale jako\u015b jestem, cho\u0107 nadziei na wolnostoje\u0144stwo ani okruszka…Ale\u017c to ja jestem okruszek, taki ma\u0142y, cho\u0107 kiedy\u015b by\u0142 chlebem ca\u0142ym. Cz\u0105stka ca\u0142o\u015bci jest tez ca\u0142o\u015bci\u0105. Z ca\u0142ego chleba zosta\u0142 tylko okruszek. Taka ma\u0142a drobinka. Taki los. Ale nie my\u015bl ju\u017c o okruszku, my\u015bl o ca\u0142ym chlebie, kt\u00f3rym kiedy\u015b by\u0142a\u015b, a kt\u00f3rym ju\u017c nigdy nie b\u0119dziesz, bo przecie\u017c przysz\u0142o\u015b\u0107 ju\u017c by\u0142a. <\/p>\n
I znowu boj\u0119 si\u0119 nocy, nie dlatego, \u017ce jestem sama w\u015br\u00f3d las\u00f3w; bo noc to puste \u0142\u00f3\u017cko, a poduszka taka du\u017ca. Mo\u017ce i dobrze, bo mo\u017ce wch\u0142on\u0105\u0107 du\u017co \u0142ez. Nie, bo znowu ten cholerny kamie\u0144 w gardle. Okruszku, ale\u017c za tych kilka godzin do \u015bwitu b\u0119dzie ranek, kt\u00f3ry tak lubisz. I t\u0119 ch\u0142odn\u0105 ros\u0119 pod stopami i prawdziwie \u015bwie\u017ce powietrze, a nade wszystko t\u0119 obietnic\u0119, kt\u00f3r\u0105 sama sobie obieca\u0142a\u015b. Poduszko, jeste\u015b jak taki du\u017cy policzek, do kt\u00f3rego si\u0119 ufnie przytul\u0119. Taki du\u017cy, taki jego policzek. Tylko dlaczego jeste\u015b taki g\u0142adka? <\/p>\n
I tak min\u0119\u0142a kolejna noc, wygra\u0142am w tej walce. Rozumiem, \u017ce si\u0119 walczy z kim\u015b, ale z sob\u0105 sam\u0105? Mission impossible! Jaki jest sens walki, je\u015bli znasz swojego wroga do cna? Nie mo\u017cesz przy\u0142o\u017cy\u0107 w mocny punkt, bo s\u0105 tylko s\u0142abe. M\u00f3wisz, \u017ce skoro tych mocnych nie ma, to mog\u0119 je sobie stworzy\u0107. Tak, ale jeszcze nie dzisiaj. Dzisiaj si\u0119 jeszcze p\u0142awi\u0119 w moich s\u0142abo\u015bciach. Ale ju\u017c od jutra…nie, bzdura, nie tak, dobrze – ju\u017c tutaj, teraz, ja….Ale przedtem zn\u00f3w nastanie noci zamieranie nadziei. Jakiej nadziei, Okruszku?! Na ca\u0142y chleb? <\/p>\n
\u015awit. Chodz\u0119 w pi\u017camie po trawie. W\u0142a\u015bciwie st\u0105pam a nie chodz\u0119. I st\u0105pam mocno, jakby od si\u0142y nacisku moich ma\u0142ych okruszkowych st\u00f3p zale\u017ca\u0142o moje uzdrowienie, m\u00f3j lot po uwolnienie.<\/p>\n
Tak w\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142am do domu, zamkn\u0119\u0142am za sob\u0105 drzwi i otworzy\u0142am szeroko okno. Przede mn\u0105 w oddali skrzy\u0142a si\u0119 czerwono-z\u0142ota zorza \u015bwitu. A ja sta\u0142am i wtapia\u0142am si\u0119 w bezkres nieba. By\u0142o mi dobrze z tym widokiem. Z czyst\u0105, neutraln\u0105 obserwacj\u0105 faktu, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o. Chcia\u0142am, \u017ceby to odczucie jeszcze trwa\u0142o. Nie istnia\u0142 czas, zimno ani ciep\u0142o, nie istnia\u0142 b\u00f3l, ani \u017cadne inne ograniczenia. Patrzy\u0142am – a nie widzia\u0142am. S\u0142ucha\u0142am – a nie s\u0142ysza\u0142am. Pustka. By\u0142o mi niewypowiedzianie dobrze. Z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105 cudowniej. Taka lekko\u015b\u0107. Takie dobre nieistnienie. Takie dobre wszystko. Takie dobre nic.<\/p>\n
Claire<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"