Fragment VI rozdzia\u0142u – „Wyja\u015bnianie przesz\u0142o\u015bci”: <\/p>\n
Pok\u00f3j by\u0142 du\u017cy, wy\u0142o\u017cony szerokimi, bejcowanymi deskami. Dalej dostrzeg\u0142em dwa inne pomieszczenia, prawdopodobnie sypialnie, po\u0142\u0105czone w\u0105skim korytarzem. Dom o\u015bwietla\u0142y s\u0142abe \u017car\u00f3wki. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce s\u0142ysz\u0119 s\u0142aby szum pr\u0105dnicy.
\nKiedy ju\u017c wszystko by\u0142o gotowe, zaproszono mnie do sto\u0142u zbitego z surowych desek. Sanchez odm\u00f3wi\u0142 kr\u00f3tk\u0105 modlitw\u0119 i zacz\u0119li\u015bmy je\u015b\u0107. Ksi\u0119\u017ca kontynuowali swoj\u0105 rozmow\u0119. Po sko\u0144czonym posi\u0142ku usiedli\u015bmy wszyscy trzej przy kominku.
\n– Ksi\u0105dz Carl widzia\u0142 si\u0119 z Wi\u0142em – zagai\u0142 Sanchez.
\n– Kiedy? – zapyta\u0142em podekscytowany.
\n– Wil przeje\u017cd\u017ca\u0142 t\u0119dy kilka dni temu – wyja\u015bni\u0142 ksi\u0105dz Carl. – Znamy si\u0119 od roku. Przywi\u00f3z\u0142 mi pewne informacje. Powiedzia\u0142, \u017ce wie ju\u017c, kto kryje si\u0119 za nagonk\u0105 w\u0142adz na R\u0119kopis.
\n– Kto taki? – spyta\u0142em.
\n– Kardyna\u0142 Sebastian – wtr\u0105ci\u0142 Sanchez.
\n– I co on robi w tej sprawie?
\n– Najwidoczniej u\u017cy\u0142 swoich wp\u0142yw\u00f3w, aby sk\u0142oni\u0107 w\u0142adze do nasilenia akcji wojskowej w poszukiwaniu R\u0119kopisu. Zawsze wola\u0142 dzia\u0142a\u0107 po cichu, za po\u015brednictwem czynnik\u00f3w rz\u0105dowych, ni\u017c doprowadzi\u0107 do roz\u0142amu w \u0142onie Ko\u015bcio\u0142a. Teraz zacz\u0105\u0142 dzia\u0142a\u0107 energiczniej i niestety skuteczniej.
\n
\n– W jakim sensie skuteczniej?
\n– Ano w takim, \u017ce opr\u00f3cz kilku ksi\u0119\u017cy z diecezji p\u00f3\u0142nocnej i kilku os\u00f3b w rodzaju Julii czy Wila, chyba nikt nie ma ju\u017c \u017cadnych egzemplarzy R\u0119kopisu.
\n– A naukowcy z Viciente? – dopytywa\u0142em. Po chwili milczenia ksi\u0105dz Carl zdecydowa\u0142 si\u0119 ujawni\u0107 to, co wiedzia\u0142:
\n– Wil powiedzia\u0142, \u017ce rz\u0105d zamkn\u0105\u0142 ten o\u015brodek. Wszyscy pracownicy zostali aresztowani, a ich materia\u0142y badawcze skonfiskowane.
\n– Co na to \u015brodowisko naukowe?
\n– C\u00f3\u017c mo\u017ce zrobi\u0107? – odezwa\u0142 si\u0119 z gorycz\u0105 Sanchez. -Zreszt\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 naukowc\u00f3w nie akceptowa\u0142a bada\u0144 prowadzonych w o\u015brodku. Przedstawiciele w\u0142adz propaguj\u0105 tez\u0119, \u017ce pracuj\u0105cy tam ludzie \u0142amali prawo.
\n– Trudno uwierzy\u0107, \u017ce rz\u0105d m\u00f3g\u0142 si\u0119 a\u017c tak daleko posun\u0105\u0107.
\n– Wida\u0107 m\u00f3g\u0142! – podsumowa\u0142 ksi\u0105dz Carl. – \u017beby si\u0119 upewni\u0107, zadzwoni\u0142em w kilka miejsc i wsz\u0119dzie us\u0142ysza\u0142em to samo. W\u0142adze nasilaj\u0105 swoj\u0105 ofensyw\u0119, chocia\u017c staraj\u0105 si\u0119 robi\u0107 to bez rozg\u0142osu.
\n– Co mo\u017ce si\u0119 teraz sta\u0107? – zwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 do obu ksi\u0119\u017cy. Ksi\u0105dz Carl wzruszy\u0142 ramionami, a ksi\u0105dz Sanchez odpowiedzia\u0142:
\n– Nie mam poj\u0119cia. To mo\u017ce zale\u017ce\u0107 od powodzenia wyprawy Wila.
\n– Dlaczego?
\n– Wil jest chyba bliski odnalezienia brakuj\u0105cej cz\u0119\u015bci R\u0119kopisu, dziewi\u0105tego wtajemniczenia. Je\u017celi mu si\u0119 uda, wywo\u0142a to wystarczaj\u0105ce zainteresowanie, aby zorganizowa\u0107 mi\u0119dzynarodow\u0105 akcj\u0119 w tej sprawie.
\n– Czy m\u00f3wi\u0142, dok\u0105d si\u0119 wybiera? – spyta\u0142em ksi\u0119dza Carla.
\n– Nie by\u0142 jeszcze zdecydowany, ale twierdzi\u0142, \u017ce intuicja ka\u017ce mu uda\u0107 si\u0119 na p\u00f3\u0142noc, ku granicy Gwatemali.
\n– Kieruje si\u0119 tylko intuicj\u0105?
\n– Tak, zrozumiesz to, gdy ju\u017c b\u0119dziesz mia\u0142 pewno\u015b\u0107, kim naprawd\u0119 jeste\u015b i osi\u0105gniesz si\u00f3dmy stopie\u0144 wtajemniczenia. Spojrza\u0142em na ksi\u0119\u017cy, zdumiony ich pogod\u0105 ducha.
\n– Jest dla mnie niepoj\u0119te – zwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 do nich – jak w tej sytuacji mog\u0105 ksi\u0119\u017ca zachowa\u0107 taki spok\u00f3j. A je\u015bli oni wedr\u0105 si\u0119 tutaj i aresztuj\u0105 nas wszystkich?
\nSpojrzeli na mnie wyrozumiale, a ksi\u0105dz Sanchez przem\u00f3wi\u0142:
\n– Spok\u00f3j nie oznacza beztroski. Nasze opanowanie jest miar\u0105 naszej \u0142\u0105czno\u015bci ze \u017ar\u00f3d\u0142em energii. Podtrzymujemy t\u0119 \u0142\u0105czno\u015b\u0107, bo to najlepsze, co mo\u017cemy w tej chwili zrobi\u0107. Chyba to rozumiesz?
\n– Owszem. Wynika z tego jednak, \u017ce ja mam trudno\u015bci z utrzymaniem tej \u0142\u0105czno\u015bci.
\nMoja uwaga wywo\u0142a\u0142a u\u015bmiech na twarzach obu ksi\u0119\u017cy.
\n– Przyjdzie ci to \u0142atwiej – zapewni\u0142 ksi\u0105dz Carl – kiedy wyja\u015bnisz sobie, kim naprawd\u0119 jeste\u015b.
\nTymczasem ksi\u0105dz Sanchez wsta\u0142 i oznajmi\u0142, \u017ce zabiera si\u0119 do zmywania. Zwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 wi\u0119c do ksi\u0119dza Carla.
\n– W porz\u0105dku. Ale jak mam si\u0119 do tego zabra\u0107?
\n– Ksi\u0105dz Sanchez m\u00f3wi\u0142 mi, \u017ce rozszyfrowa\u0142e\u015b ju\u017c gry kontroli twoich rodzic\u00f3w.
\n– Tak. Oboje byli \u015bledczymi, wskutek czego ja sta\u0142em si\u0119 niedowiarkiem.
\n– Dobrze. Ale teraz musisz si\u0119gn\u0105\u0107 wzrokiem dalej, poza walk\u0119 o energi\u0119 w twojej rodzinie, i szuka\u0107 rzeczywistych powod\u00f3w twojej w niej obecno\u015bci.
\nSpojrza\u0142em na niego zdezorientowany.
\n– Aby odnale\u017a\u0107 swoj\u0105 prawdziw\u0105 duchow\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, musisz spojrze\u0107 na ca\u0142e swoje \u017cycie jak na jedn\u0105 d\u0142ug\u0105 opowie\u015b\u0107 i szuka\u0107 jej g\u0142\u0119bszego znaczenia. Najpierw musisz postawi\u0107 sobie pytanie: Dlaczego urodzi\u0142em si\u0119 w tej w\u0142a\u015bnie rodzinie? Jaki mo\u017ce by\u0107 tego cel?
\n– Nie mam poj\u0119cia – wyzna\u0142em szczerze.
\n– Wiemy, \u017ce tw\u00f3j ojciec by\u0142 \u015bledczym. Ale kim by\u0142 poza tym?
\n– To znaczy, jakie mia\u0142 pogl\u0105dy?
\n– Tak.
\nPomy\u015bla\u0142em przez chwil\u0119 i przypomnia\u0142em sobie:
\n– M\u00f3j ojciec jest szczerze przekonany, \u017ce nale\u017cy cieszy\u0107 si\u0119 \u017cyciem i bra\u0107 z niego jak najwi\u0119cej. Jak to si\u0119 m\u00f3wi – \u017cy\u0107 pe\u0142ni\u0105 \u017cycia.
\n– Czy mu si\u0119 to udawa\u0142o?
\n– Do pewnego stopnia tak. ale nie wiedzie\u0107 czemu wtedy, kiedy by\u0142 bliski, \u017ceby naprawd\u0119 cieszy\u0107 si\u0119 \u017cyciem, akurat przytrafia\u0142a mu si\u0119 jaka\u015b pechowa seria.
\nKsi\u0105dz Carl przymkn\u0105\u0142 oczy i siedzia\u0142 zamy\u015blony.
\n– A wi\u0119c uwa\u017ca\u0142, \u017ce \u017cycie s\u0142u\u017cy rado\u015bci i przyjemno\u015bci, ale nie w pe\u0142ni osi\u0105ga\u0142 ten cel?
\n– W\u0142a\u015bnie.
\n– Czy my\u015bla\u0142e\u015b kiedy\u015b o tym. dlaczego tak by\u0142o?
\n– Raczej nie. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce ma po prostu pecha.
\n– Mo\u017ce nie znalaz\u0142 w\u0142a\u015bciwej drogi do tego celu?
\n– Zapewne.
\n– A matka?
\n– Matka nie \u017cyje.
\n– A m\u00f3g\u0142by\u015b opisa\u0107 nam, jak wygl\u0105da\u0142o jej \u017cycie?
\n– Jej ca\u0142ym \u017cyciem by\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142. \u017by\u0142a zgodnie z zasadami chrze\u015bcija\u0144stwa.
\n– To znaczy jak?
\n– Wierzy\u0142a, \u017ce nale\u017cy udziela\u0107 si\u0119 w \u017cyciu spo\u0142ecznym i przestrzega\u0107 przykaza\u0144 boskich.
\n– Rzeczywi\u015bcie ich przestrzega\u0142a?
\n– Co do joty. Przynajmniej tak jak naucza Ko\u015bci\u00f3\u0142.
\n– A czy potrafi\u0142a sk\u0142oni\u0107 twego ojca, aby \u017cy\u0142 w ten sam spos\u00f3b?
\nRoze\u015bmia\u0142em si\u0119.
\n– W najmniejszym stopniu. Oczywi\u015bcie matka pragn\u0119\u0142a, by ucz\u0119szcza\u0142 co niedziela do ko\u015bcio\u0142a i udziela\u0142 si\u0119 w \u017cyciu parafii, ale jak m\u00f3wi\u0142em, ojciec by\u0142 niezale\u017cnym duchem.
\n– I do czego to doprowadzi\u0142o ciebie?
\n– Nie zastanawia\u0142em si\u0119 nad tym.
\n– Na pewno ka\u017cde z nich \u017c\u0105da\u0142o od ciebie pos\u0142usze\u0144stwa. Mo\u017ce ka\u017cde indagowa\u0142o ci\u0119 o wszystko, aby si\u0119 upewni\u0107, czy nie opowiadasz si\u0119 po stronie warto\u015bci drugiego? I ka\u017cde z nich chcia\u0142o, \u017ceby\u015b uzna\u0142 jego pogl\u0105dy za najlepsze?
\n– Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o.
\n– A ty jak na to reagowa\u0142e\u015b?
\n– Chyba stara\u0142em si\u0119 nie zajmowa\u0107 okre\u015blonego stanowiska.
\n– A wi\u0119c ka\u017cde z nich obserwowa\u0142o ci\u0119 bacznie, czy przejmujesz jego pogl\u0105dy, a poniewa\u017c nie by\u0142e\u015b w stanie zadowoli\u0107 ich obojga, zrobi\u0142e\u015b si\u0119 skryty.
\n– Co\u015b w tym rodzaju.
\n– A co si\u0119 sta\u0142o z twoj\u0105 matk\u0105? – zapyta\u0142 nagle. – Cierpia\u0142a na chorob\u0119 Parkinsona, d\u0142ugo chorowa\u0142a, a\u017c w ko\u0144cu zmar\u0142a.
\n– Czy pozosta\u0142a wierna swoim przekonaniom?
\n– Do samej \u015bmierci.
\n– A wi\u0119c jaki pogl\u0105d na \u017cycie zostawi\u0142a ci w spadku?
\n– S\u0142ucham?
\n– Szukasz sensu, jaki jej \u017cycie mia\u0142o dla ciebie, a twoje dla niej. Dlaczego w\u0142a\u015bnie ona ci\u0119 urodzi\u0142a, czego mia\u0142o ci\u0119 to nauczy\u0107? Ka\u017cdy cz\u0142owiek, czy sobie zdaje z tego spraw\u0119, czy nie, demonstruje na w\u0142asnym przyk\u0142adzie, jak wed\u0142ug niego \u017cycie powinno wygl\u0105da\u0107. Musisz spr\u00f3bowa\u0107 odnale\u017a\u0107 to, czego nauczy\u0142e\u015b si\u0119 od swojej matki, a zarazem to, co w jej \u017cyciu mog\u0142oby by\u0107 lepsze. Ten w\u0142a\u015bnie obszar \u017cycia twojej matki, to, co pragn\u0105\u0142by\u015b w niej zmieni\u0107, sta\u0142 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 twojego dziedzictwa.
\n– Dlaczego tylko cz\u0119\u015bci\u0105?
\n– Bo drug\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 jest to, co pragn\u0105\u0142by\u015b udoskonali\u0107 w \u017cyciu twego ojca.
\nNie czu\u0142em si\u0119 zbyt pewnie na gruncie tych rozwa\u017ca\u0144. Ksi\u0105dz po\u0142o\u017cy\u0142 mi r\u0119k\u0119 na ramieniu.
\n– Nie jeste\u015bmy tylko fizycznym, lecz i duchowym tworem naszych rodzic\u00f3w. To, \u017ce zosta\u0142e\u015b pocz\u0119ty przez tych dwoje ludzi, wywar\u0142o nieodwracalny wp\u0142yw na to, kim jeste\u015b. Aby odnale\u017a\u0107 swoj\u0105 prawdziw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, musisz za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce jest ona czym\u015b po\u015brednim mi\u0119dzy ich osobowo\u015bciami. Zosta\u0142e\u015b zrodzony przez tych konkretnych ludzi, aby nada\u0107 szerszy wymiar warto\u015bciom, kt\u00f3re oni oboje wyznawali. Dlatego twoja droga \u017cyciowa musi zmierza\u0107 do prawdy, kt\u00f3ra jest udoskonalon\u0105 syntez\u0105 tych warto\u015bci.
\nSkin\u0105\u0142em g\u0142ow\u0105.
\n– Jak okre\u015bli\u0142by\u015b to, czego nauczyli ci\u0119 rodzice?
\n– Trudno by\u0142oby to okre\u015bli\u0107.
\n– Ale jak ci si\u0119 wydaje?
\n– M\u00f3j ojciec uwa\u017ca\u0142, \u017ce trzeba bra\u0107 z \u017cycia jak najwi\u0119cej i cieszy\u0107 si\u0119 z tego, kim si\u0119 jest. Matka stawia\u0142a na po\u015bwi\u0119cenie. s\u0142u\u017cb\u0119 innym i zaparcie si\u0119 siebie. Uwa\u017ca\u0142a, \u017ce tak nakazuje Pismo \u015awi\u0119te.
\n– A ty co o tym my\u015blisz?
\n– Naprawd\u0119 nie wiem.
\n– Kt\u00f3ry \u015bwiatopogl\u0105d uzna\u0142by\u015b za w\u0142asny: ojca czy matki?
\n– Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c \u017cadnego z nich. \u017bycie nie jest tak proste.
\n– Nie wyra\u017casz si\u0119 zbyt precyzyjnie – za\u015bmia\u0142 si\u0119 ksi\u0105dz.
\n– Chyba po prostu nie wiem.
\n– Ale gdyby\u015b musia\u0142 co\u015b wybra\u0107? Zastanowi\u0142em si\u0119 nad szczer\u0105 odpowiedzi\u0105.
\n– Oba s\u0105 tyle\u017c s\u0142uszne co i nies\u0142uszne.
\n– Jak to? – Mojemu rozm\u00f3wcy rozb\u0142ys\u0142y oczy.
\n– Trudno mi to sprecyzowa\u0107, ale wydaje mi si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bciwy \u015bwiatopogl\u0105d musi uwzgl\u0119dnia\u0107 oba te aspekty.
\n– Musisz zatem zada\u0107 sobie pytanie: jak to zrobi\u0107? Jak pogodzi\u0107 te dwie postawy? Matka przekaza\u0142a ci wiedz\u0119 o duchowej stronie \u017cycia. Od ojca dowiedzia\u0142e\u015b si\u0119, \u017ce \u017cycie to tak\u017ce zadowolenie, rado\u015b\u0107, przygoda.
\n– Czyli moje \u017cycie – przerwa\u0142em mu – powinno \u0142\u0105czy\u0107 w sobie oba te podej\u015bcia?
\n– Tak, ale z przewag\u0105 pierwiastka duchowego. Ca\u0142e twoje \u017cycie koncentruje si\u0119 wok\u00f3\u0142 szukania duchowo\u015bci wzbogacaj\u0105cej. Tego problemu nie potrafili rozwi\u0105za\u0107 twoi rodzice i przekazali go tobie. Jest to twoje wyzwanie ewolucyjne, cel twoich \u017cyciowych poszukiwa\u0144.
\nZamy\u015bli\u0142em si\u0119 nad s\u0142owami ksi\u0119dza Carla. Gasn\u0105cy p\u0142omie\u0144 dzia\u0142a\u0142 na mnie uspokajaj\u0105co. Dopiero teraz poczu\u0142em zm\u0119czenie.
\nKsi\u0105dz Carl wyprostowa\u0142 si\u0119 i zauwa\u017cy\u0142:
\n– Chyba niewiele energii ci ju\u017c zosta\u0142o, ale chcia\u0142bym ci jeszcze co\u015b powiedzie\u0107. Mo\u017cesz oczywi\u015bcie po\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 spa\u0107 i nie po\u015bwi\u0119ci\u0107 ani jednej my\u015bli temu, o czym m\u00f3wili\u015bmy. Mo\u017cesz wr\u00f3ci\u0107 do swojej starej gry, lub te\u017c przebudzi\u0107 si\u0119 jutro uzbrojony w now\u0105 ide\u0119: kim jestem. W\u00f3wczas b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 nast\u0119pny krok w procesie uwa\u017cnego przegl\u0105du wszystkiego, co zdarzy\u0142o si\u0119 w twoim \u017cyciu od chwili narodzin do dzi\u015b. Je\u015bli spojrzysz na swoje \u017cycie jako na ci\u0105g zdarze\u0144, dostrze\u017cesz, jak rozwi\u0105zywa\u0142e\u015b przez ca\u0142y ten czas sw\u00f3j \u017cyciowy problem. Zrozumiesz, jak to si\u0119 sta\u0142o, \u017ce trafi\u0142e\u015b tu, do Peru. i co powiniene\u015b robi\u0107 dalej.
\nS\u0142ucha\u0142em z aprobat\u0105, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 ksi\u0119dzu. W jego spojrzeniu by\u0142 wyraz ciep\u0142a i troskliwo\u015bci, kt\u00f3ry cz\u0119sto zauwa\u017ca\u0142em u Wila i Sancheza.
\nKsi\u0105dz Carl \u017cyczy\u0142 mi dobrej nocy i uda\u0142 si\u0119 do swojej sypialni. Roz\u0142o\u017cy\u0142em na pod\u0142odze \u015bpiw\u00f3r i szybko zapad\u0142em w sen.
\nObudzi\u0142em si\u0119 z my\u015bl\u0105 o Wilu. Mia\u0142em zamiar zapyta\u0107 naszego gospodarza, co jeszcze wie o jego dalszych planach. Gdy tak le\u017ca\u0142em w \u015bpiworze i my\u015bla\u0142em o tym, ksi\u0105dz Carl wsun\u0105\u0142 si\u0119 cicho do pokoju i zacz\u0105\u0142 rozpala\u0107 ogie\u0144. Kiedy us\u0142ysza\u0142, \u017ce rozpinam \u015bpiw\u00f3r, odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119.
\n– Dzie\u0144 dobry, jak si\u0119 spa\u0142o? – przywita\u0142 mnie.
\n– Dzi\u0119kuj\u0119, bardzo dobrze – odpowiedzia\u0142em wstaj\u0105c. Ksi\u0105dz po\u0142o\u017cy\u0142 na w\u0119glach kostki suchego paliwa, a na nich polana.
\n– Czy Wil m\u00f3wi\u0142, co ma zamiar robi\u0107 dalej? – spyta\u0142em.
\n– Powiedzia\u0142, \u017ce jedzie do swojego znajomego, u kt\u00f3rego ma czeka\u0107 na jakie\u015b informacje. Widocznie spodziewa si\u0119 dowiedzie\u0107 czego\u015b o dziewi\u0105tym wtajemniczeniu.
\n– Co jeszcze m\u00f3wi\u0142?
\n– Wil uwa\u017ca, \u017ce kardyna\u0142 Sebastian pr\u00f3buje sam odnale\u017a\u0107 dziewi\u0105te wtajemniczenie i chyba jest ju\u017c bliski celu. Zdaniem Wila ten, kto b\u0119dzie mia\u0142 w r\u0119ku ostatnie wtajemniczenie, zadecyduje, czy R\u0119kopis kiedykolwiek zostanie udost\u0119pniony szerszym kr\u0119gom.
\n– Dlaczego?
\n– Trudno powiedzie\u0107. Wil jako jeden z pierwszych zebra\u0142 i przestudiowa\u0142 najwi\u0119cej tekst\u00f3w. Rozumie je lepiej ni\u017c ktokolwiek inny. Prawdopodobnie s\u0105dzi, \u017ce ostatnie wtajemniczenie u\u0142atwi zrozumienie i przyswojenie sobie poprzednich.
\n– A czy ksi\u0105dz si\u0119 z nim zgadza?
\n– Nie mog\u0119 wypowiada\u0107 si\u0119 w tej sprawie. On wie znacznie wi\u0119cej. Moja wiedza ogranicza si\u0119 do problem\u00f3w, do kt\u00f3rych jestem powo\u0142any.
\n– Jakie to problemy?
\n– Jak ju\u017c m\u00f3wi\u0142em, moim powo\u0142aniem jest pomaga\u0107 ludziom w odnalezieniu ich prawdziwej to\u017csamo\u015bci. R\u0119kopis umocni\u0142 mnie w tym przekonaniu. Moj\u0105 specjalno\u015bci\u0105 jest sz\u00f3ste wtajemniczenie. Pomaga\u0107 ludziom w przyswojeniu sobie jego przes\u0142ania – oto jest moje zadanie. Jestem skuteczny, gdy\u017c sam przez to przeszed\u0142em.<\/p>\n
Tytu\u0142 orygina\u0142u – The Celestine Prophecy
\nZ angielskiego prze\u0142o\u017cy\u0142a Krystyna Chmiel
\nBM Sp. z o. o. VI O\/Warszawa \u015awiat Ksi\u0105\u017cki Warszawa 1994 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"