\n
\nDuchy przyrody \u017cyj\u0105 i maj\u0105 \u017ce\u0144sk\u0105 p\u0142e\u0107, posiadaj\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107, gotowe s\u0105 przychodzi\u0107 nam z pomoc\u0105 w czynieniu dobra. \u017bywio\u0142y, reprezentuj\u0105ce je imiona i ich role pochodz\u0105 z hawajskiej tradycji szama\u0144skiej.<\/p>\n
Hi’iaka <\/p>\n
Ukochana siostra PELE, jej imi\u0119 oznacza „Kochanka”. Przypisana jest zasadzie Manawa. W\u0142ada \u017cywio\u0142em wiatru i jej kolorem jest \u017c\u00f3\u0142ty. Jej rola to „pos\u0142anniczka”. Patronka hula, \u017cyje zawsze w chwili bie\u017c\u0105cej i mo\u017ce by\u0107 wzywana do zwi\u0119kszenia aktywno\u015bci, \u015bwiadomo\u015bci i wytrwa\u0142o\u015bci, jak r\u00f3wnie\u017c wtedy, gdy pragniesz powr\u00f3ci\u0107 do tera\u017aniejszo\u015bci kiedy my\u015bli twoje zajmuje przesz\u0142o\u015b\u0107 lub oczekiwania wzgl\u0119dem przysz\u0142o\u015bci.<\/p>\n
\nNo, teraz jest pi\u0119knie. W ko\u0144cu przerwa\u0142am ten marazm, to lenistwo upalnego lata
\n
\ni posprz\u0105ta\u0142am to moje nie lubiane mieszkanie. Zaj\u0119\u0142o mi to bardzo du\u017co czasu – za du\u017co.
\n
\nJu\u017c czu\u0142am si\u0119 poirytowana t\u0105 bezsensowno\u015bci\u0105 \u015bcierania, odkurzania, polerowania, zdejmowania ksi\u0105\u017cek z p\u00f3\u0142ek, ponownym ustawianiem ich w takim samym, jak poprzednio, porz\u0105dku. Dlaczego ja nie mam takiej np. pani Marysi, kt\u00f3ra by przysz\u0142a w pi\u0105tek na ca\u0142y dzie\u0144 i wszystko to zrobi\u0142a za mnie. I z pewno\u015bci\u0105 zrobi\u0142aby to dok\u0142adniej ni\u017c ja. Kiedy\u015b, kiedy pracowa\u0142am w tzw. biznesie, mia\u0142am kup\u0119 pieni\u0119dzy ale za to ani odrobiny czasu ani si\u0142y na sprz\u0105tanie. I wtedy pojawi\u0142a si\u0119 taka pani, sprz\u0105ta\u0142a bardzo \u0142adnie i bardzo d\u0142ugo. Po jej wyj\u015bciu oddycha\u0142am z ulg\u0105, wszystko ustawia\u0142am po swojemu. To by\u0142 taki imperatyw – \u017ceby jednak mie\u0107 jakikolwiek sw\u00f3j udzia\u0142 w tych porz\u0105dkach.
\n
\nAle nie ma pani Hani, nie ma pani Marysi. Jestem ja, spocona, zdyszana i z\u0142a. Patrz\u0119 na te l\u015bni\u0105ce pod\u0142ogi i okna, przez kt\u00f3re wdziera si\u0119 o\u015blepiaj\u0105ce s\u0142o\u0144ce i parne powietrze. Id\u0119 do siebie poustawia\u0107 te wszystkie bibeloty, kt\u00f3re nawet ten pok\u00f3j czyni\u0105 przytulniejszym i takim bardziej rozpoznawalnym – moim po prostu. Jeszcze po drodze zgarniam z kuchennego sto\u0142u wazon z kwiatami, kt\u00f3re kupi\u0142am wczoraj, na zako\u0144czenie dnia.<\/p>\n
Ca\u0142a ohyda tego pokoju znik\u0142a, \u015bwiat zmie\u015bci\u0142 si\u0119 w tych kilku p\u0142atkach z\u0142ocieni. Oczy przyklei\u0142y si\u0119 do \u017c\u00f3\u0142tych p\u0142atk\u00f3w. Matowe, \u017c\u00f3\u0142te jednakowo. Takie zgrabne. Co te\u017c ja mia\u0142am zrobi\u0107? Nie wiem ju\u017c, a przecie\u017c to co\u015b tak wa\u017cne by\u0142o dla mnie. Idziesz za my\u015bl\u0105, przesuwasz nogami, r\u0119ce si\u0119 po co\u015b wyci\u0105gaj\u0105. I nagle te kwiaty; przystanek. Patrz\u0119. My\u015bla\u0142am, tylko jakie\u015b wydarzenie, czyj\u015b list, g\u0142os, cokolwiek ludzkiego mo\u017ce zmieni\u0107 t\u0119 moj\u0105 bierno\u015b\u0107 \u017cycia, zachwia\u0107 mn\u0105 i rozbudzi\u0107. Ale nie – to w\u0142a\u015bnie nie cz\u0142owiek, nie on. Z\u0142ocienie w szkle. W \u015brodku lata. Tak jest dobrze – nikomu nic nie zawdzi\u0119czam, sama je kupi\u0142am przecie\u017c. A z\u0142ocienie nie potrzebuj\u0105 mojego zado\u015b\u0107uczynienia – tylko mojego patrzenia.
\n
\nSiedz\u0119 tak, zgarbiona, i wgapiam si\u0119 w te \u017c\u00f3\u0142te powierzchnie. Kiedy to patrzy\u0142am tak analitycznie na kwiaty? Rzadko kupuj\u0119 kwiaty, bo to tak naprawd\u0119 smutne jest – to tak jakby sobie samej kupi\u0107 pier\u015bcionek zar\u0119czynowy. Kwiaty przecie\u017c nie tylko upi\u0119kszaj\u0105 t\u0142o – one s\u0105 cudem i pi\u0119knem same w sobie. Ja te\u017c jestem cudem sama dla siebie. To ju\u017c nawet nie boli, to sta\u0142o si\u0119 powszednie, znane, dobre nawet jako\u015b.<\/p>\n
Uda\u0142o mi si\u0119 wyrwa\u0107 z tego \u017cr\u0105cego uzale\u017cnienia od czyjejkolwiek mi\u0142o\u015bci i akceptacji. Czy jest lepiej? Samo to „uda\u0142o si\u0119” \u015bwiadczy o tym, \u017ce jest lepiej. Teraz dopiero zacz\u0119\u0142am dostrzega\u0107 pi\u0119kno poza lud\u017ami. Takie pi\u0119kno-pi\u0119kno.
\n
\nZnale\u017a\u0107 zgod\u0119 na swoj\u0105 samotno\u015b\u0107. Zgod\u0119 w sobie, nie „pogodzenie si\u0119”, bo to brzmi jak poddanie si\u0119 , jak rezygnacja. Ja i rezygnacja? A w \u017cyciu!<\/p>\n
Nie umiem okre\u015bli\u0107 innego celu w \u017cyciu moim, jak tylko szuka\u0107 harmonii wsz\u0119dzie. A nade wszystko w sobie. St\u0105d selekcja ludzi. Tak wielu odpad\u0142o. U\u015bmiecham si\u0119 do nich. Naturalnie, \u017ce pogodnie. M\u00f3wi\u0105 „jest sama” z politowaniem. Nie wiedz\u0105, jaki to wyczyn. Jakiej odwagi trzeba na taki stan. Samotno\u015b\u0107 cudem jest. Nawet tango mo\u017cna ta\u0144czy\u0107 samej. Tylko musisz zamkn\u0105\u0107 oczy. A wtedy wchodzisz w ten drugi \u015bwiat. To troch\u0119 jeszcze boli. Wspomnienia nie ca\u0142kiem wyparte. Zamykam powieki na jeden \u015bwiat, by je otworzy\u0107 na drugi. Skacz\u0119 sobie po tych \u015bwiatach a one wszystkie moje. Wol\u0119 ten przed sob\u0105.<\/p>\n
I tak ten drugi mi si\u0119 wtr\u0105ca cichaczem, jak oprych jaki\u015b i warczy na mnie. Ja go kuksa\u0144cem w \u0142eb, a on si\u0119 cofa, umyka na chwil\u0119 a potem z ty\u0142u za moj\u0105 szyj\u0119 \u0142apie i \u015bciska. Oczy mi wy\u0142a\u017c\u0105 na wierzch, coraz wyra\u017aniej ten film wstecz widz\u0119, a on wrzeszczy „Powt\u00f3rka! Powt\u00f3rka!”. Wi\u0119c ja go kolanem w klejnoty, ale on chyba ma pancerne, bo \u017cadnej reakcji. Opadam z si\u0142. Jest silny i \u015bmierdzi, ale trzyma mocno. Nie chc\u0119 tego zacisku na mojej pami\u0119ci. Nie puszcza. Z\u0142ocienie w\u0142a\u017c\u0105 mi w nozdrza, dusz\u0119 si\u0119, gard\u0142o wype\u0142niaj\u0105 obrazy, ci\u0105g przesz\u0142ych zdarze\u0144. Pu\u015b\u0107, do cholery ma\u0107, teraz jest teraz; bo zwymiotuj\u0119 tamtym \u015bwiatem, tamtym \u017cyciem. Tamt\u0105 sob\u0105. Na siebie sam\u0105. Ale wybra\u0142am z\u0142ocienie, uczepi\u0142am si\u0119 oczami tego koloru s\u0142o\u0144ca i ten oprych mnie pu\u015bci\u0142. Teraz jest znowu teraz. Z\u0142ocienie s\u0105 teraz. Za chwil\u0119 si\u0119 wyprostuj\u0119, za\u0142o\u017c\u0119 pi\u0119kn\u0105 nog\u0119 na t\u0119 drug\u0105, te\u017c pi\u0119kn\u0105, i teraz zrobi si\u0119 jeszcze bardziej teraz. Zaraz sobie przypomn\u0119, po co sz\u0142y moje nogi i po co wyci\u0105ga\u0142y si\u0119 moje r\u0119ce. Ju\u017c wiem – po Manawa, po teraz. <\/p>\n
Jestem tu, ci\u0105gle siedz\u0119 z nog\u0105 za\u0142o\u017con\u0105 na nog\u0119, przygarbiona, nie wiem jak d\u0142ugo. Ujrza\u0142am swoje odbicie w oknie. W\u0142osy stercz\u0105 jak wiecha, oczy jako\u015b wpadni\u0119te. O nie, ja pi\u0119kna przecie\u017c jestem nies\u0142ychanie! I zatrzaskuj\u0119 powieki, i wci\u0105gam nozdrzami ten \u017c\u00f3\u0142ty kolor po samo dno p\u0142uc, i jestem ju\u017c ca\u0142a \u017c\u00f3\u0142ta, delikatna jak p\u0142atki z\u0142ocienia. Jak\u0105 wiadomo\u015b\u0107, moje \u017c\u00f3\u0142te \u017ar\u00f3d\u0142a uzdrawiania, chcecie mi teraz przes\u0142a\u0107? Moje uszy rosn\u0105 do wymiaru usz\u00f3w s\u0142onia – ale nic, nic kompletnie nie s\u0142ysz\u0119. Mo\u017ce do innego mojego przewra\u017cliwionego zmys\u0142u przemawiacie? Do wzroku? – Dostrzegam tylko \u017c\u00f3\u0142to\u015b\u0107 dooko\u0142a mnie i w sobie. Do dotyku? – Aksamit waszych p\u0142atk\u00f3w czuj\u0119 ci\u0105gle jeszcze na wargach. Smak? – wsuwam j\u0119zyk w \u015brodki kwiat\u00f3w i smakuj\u0119 wewn\u0119trzn\u0105 powierzchni\u0119 ich p\u0142atk\u00f3w. S\u0142odko. Ale nic wi\u0119cej. W\u0119ch? – wy nie pachniecie wcale i to dla mnie jest w porz\u0105dku. <\/p>\n
W ko\u0144cu nie mo\u017cna mie\u0107 WSZYSTKICH talent\u00f3w. Wi\u0119c jak mam rozpozna\u0107? Nic, pusto; nic nie czuj\u0119. Wstaj\u0119 wi\u0119c i otwieram szerzej okno. Wiatr wpada w nag\u0142ym porywie i musz\u0119 przytrzyma\u0107 wazonik, \u017ceby si\u0119 nie wywr\u00f3ci\u0142. I znowu dotykam z\u0142ocienie, wr\u00f3ci\u0142am do nich. I rozpozna\u0142am – to w\u0142a\u015bnie chcia\u0142y\u015bcie mi przekaza\u0107; wracaj do teraz. I tak jest dobrze, Hi’iaka. Jestem, i tu, i teraz.<\/p>\n