W\u0142a\u015bciwie to w tym miejscu powinnam wklei\u0107 fotografi\u0119 tej brzozy, co si\u0119 wczoraj w\u0142a\u015bnie tak oz\u0142oci\u0142a i sczerwienia\u0142a.
\n– Wtedy, Laka, sama by\u015b wiedzia\u0142a, o czym m\u00f3wi\u0119. Ty te\u017c przecie\u017c mieszkasz w tej brzozie
\n i z pewno\u015bci\u0105, tak samo jak ja, wypi\u0119knia\u0142a\u015b od jej pi\u0119kna.
\n– A spojrza\u0142a\u015b w g\u00f3r\u0119, zobaczy\u0142a\u015b ten nasycony b\u0142\u0119kit, od pocz\u0105tku nieba po jego koniec, pokr\u0119ci\u0142a\u015b g\u0142ow\u0105 na wszystkie strony i wsz\u0119dzie tak samo b\u0142\u0119kitno-b\u0142\u0119kitnie ci by\u0142o?
\n
\n– Laka, jaka ty jeste\u015b? Wiem ju\u017c, \u017ce mieszkasz we wszystkich drzewach i kwiatach, i w trawie
\ni w ostach nawet te\u017c. Jak to jest mieszka\u0107 wsz\u0119dzie a zarazem nigdzie? By\u0107 w cz\u0105steczce ka\u017cdej ro\u015bliny jednocze\u015bnie? Wiem – duchy wszystko mog\u0105. Jako\u015b to tak trudno obj\u0105\u0107 rozumem. Wi\u0119c rezygnuj\u0119 i nie pytam ju\u017c umys\u0142u. No, wi\u0119c mieszkasz wsz\u0119dzie.
\nA pami\u0119tasz nasze pierwsze spotkanie?<\/p>\n
By\u0142a wtedy jesie\u0144, jak teraz. I te\u017c z\u0142oci\u0142o si\u0119 wsz\u0119dzie, i czerwieni\u0142o i brunatnia\u0142o – tak \u0142agodnie, stopniowo, prawie niezauwa\u017calnie. Laka, ja jeszcze wtedy nie wiedzia\u0142am, \u017ce to ty tak ka\u017cesz tym wszystkim li\u015bciom si\u0119 przebiera\u0107. Ot, po prostu – znowu przysz\u0142a jesie\u0144.
\nA one tak wystawia\u0142y si\u0119 do s\u0142o\u0144ca, \u017ceby si\u0119 jeszcze pogrza\u0107 troch\u0119 i pokokietowa\u0107 moje zmys\u0142y. Szepta\u0142y mi o po\u017cegnaniu, ale tak s\u0142odko – tak nie na zawsze, tak na chwil\u0119. I tylko dlatego mog\u0142am si\u0119 wtedy z tym pogodzi\u0107. G\u0142aska\u0142y mnie po twarzy, czepia\u0142y si\u0119 moich r\u0119kaw\u00f3w, jakby chcia\u0142y skupi\u0107 na sobie ca\u0142\u0105 uwag\u0119 moj\u0105. <\/p>\n
– Laka, ja ju\u017c wtedy czu\u0142am, \u017ce one maj\u0105 dusz\u0119 i j\u0119zyk sw\u00f3j maj\u0105, s\u0142ucha\u0142am tego poszumu, ale nie rozpozna\u0142am szeptu, prawie ludzkiego. Dlaczego wtedy jeszcze nie czu\u0142am, \u017ce jeste\u015b prawdziwa? \u017be po prostu istniejesz i ju\u017c? Nie doros\u0142am jeszcze? Patrz\u0119 przecie\u017c na te twoje mieszkania ju\u017c tyle lat, a dopiero teraz, ty… tak nagle… hmmm…<\/p>\n
Po tym popo\u0142udniowym ol\u015bnieniu z\u0142otem, czerwieni\u0105 i brunatno\u015bci\u0105, kiedy to kolory pachn\u0105, nast\u0105pi\u0142 poranek mglisty, zimny i pochmurny. Spojrza\u0142am z \u0142\u00f3\u017cka w okno i opad\u0142am z powrotem na poduszk\u0119. Czu\u0142am si\u0119 obra\u017cona i ura\u017cona. Jak to tak? Wczoraj z\u0142oto a dzisiaj b\u0142oto? Wysz\u0142am na pr\u00f3g domu i oniemia\u0142am; na wszystkich twoich mieszkaniach, Laka, i na mieszkaniach twojej siostry (Haumea jej na imi\u0119, prawda?) le\u017ca\u0142 \u015bnieg. W po\u0142owie pa\u017adziernika. Sta\u0142am z opuszczonymi r\u0119kami i nie czu\u0142am co czu\u0142am. A potem nagle ta fala z\u0142o\u015bci. Tak si\u0119 nie robi. Tak nie mo\u017cna. <\/p>\n
Jak b\u0142ysk wr\u00f3ci\u0142o wspomnienie tamtego poranka, kiedy te\u017c pierwsz\u0105 my\u015bl\u0105 moj\u0105 by\u0142o „Tak si\u0119 nie robi”. Na poduszce jeszcze \u015blad jego pi\u0119knej, kszta\u0142tnej g\u0142owy. Jeszcze wargi obola\u0142e tak szale\u0144czo cudownie od jego mocnych, gwa\u0142townych poca\u0142unk\u00f3w; ka\u017cdy ruch mego cia\u0142a tak s\u0142odko przywo\u0142ywa\u0142 jego ci\u0119\u017car i dotyk tych najlepszych na \u015bwiecie r\u0105k. A on stan\u0105\u0142 w progu, opar\u0142 si\u0119 tymi najlepszymi z najlepszych d\u0142o\u0144mi o framug\u0119, popatrzy\u0142 na mnie, a ja ju\u017c czu\u0142am, ju\u017c wiedzia\u0142am, ju\u017c w gardle mia\u0142am kamienie. Chcia\u0142 co\u015b powiedzie\u0107, ale nie, oczami nie pozwoli\u0142am. A wczoraj tak pi\u0119knie, tak prawdziwie, tak jednomy\u015blnie, jednog\u0142o\u015bnie i jednocze\u015bnie: nasze cia\u0142a, serca i umys\u0142y. <\/p>\n
– Laka, czy ty wiesz, co to jest seks m\u00f3zg\u00f3w? Czy ty, jako duch ro\u015blin, masz m\u00f3zg?
\nA piersi masz i t\u0119 cudown\u0105 nasz\u0105 kobiec\u0105 reszt\u0119?
\n– Laka, czy ty masz gard\u0142o, kt\u00f3re robi si\u0119 jak papier \u015bcierny gdy wymawiasz w pustk\u0119 jego imi\u0119? Czy ty masz nogi z kolanami mi\u0119kkimi jak wata, udami mokrymi od tej os\u0142abiaj\u0105cej wilgotno\u015bci, kiedy to tracisz kontrol\u0119 nad ca\u0142\u0105 sob\u0105? Czy ty, Laka, zak\u0142adasz nog\u0119 na nog\u0119 i czujesz wtedy jak to jest trudno trzyma\u0107 je grzecznie razem, – bo on jest obok. Albo nawet niekoniecznie jest – wystarczy my\u015bl intensywna, skojarzenie, wspomnienie dotyku tych najlepszych w ca\u0142ym \u015bwiecie r\u0105k na tych kolanach, na tych udach i pomi\u0119dzy nimi. Przecie\u017c masz \u017ce\u0144sk\u0105 p\u0142e\u0107 – to w czym si\u0119 ta twoja \u017ce\u0144sko\u015b\u0107 przejawia? Rozumiesz co ja czuj\u0119? Wieczorem z\u0142oto my\u015bli
\ni czerwie\u0144 warg a rano odchodz\u0105ce plecy. A teraz ten \u015bnieg. Tak si\u0119 nie robi.<\/p>\n
– Laka, a co ty czu\u0142a\u015b, kiedy ten \u015bnieg ci\u0119 zakry\u0142 i zdusi\u0142 i nakaza\u0142 ci zosta\u0107 ze swoim ci\u0119\u017carem, cho\u0107 ty jeszcze ca\u0142a by\u0142a\u015b w gor\u0105czce z\u0142ota i czerwieni?<\/p>\n
Sta\u0142am tak nieruchomo i patrzy\u0142am jak \u015bnieg przygina ga\u0142\u0119zie wszystkich moich drzew do samej ziemi. I wtedy rozpozna\u0142am, tam, w swoim \u015brodku, ten sam skowyt, ten sam j\u0119k. Rzuci\u0142am si\u0119 pod te drzewa i strz\u0105sa\u0142am \u015bnieg, a ga\u0142\u0119zie umyka\u0142y po swoj\u0105 wolno\u015b\u0107 do nieba
\n i ko\u0142ysa\u0142y si\u0119 jeszcze, w pok\u0142onach dzi\u0119kuj\u0105c mi za oswobodzenie. By\u0142am ca\u0142a przemoczona. Drzewa chwia\u0142y si\u0119 – dziwnie to wygl\u0105da\u0142o, bo wszystko inne sta\u0142o sobie spokojnie; tylko one ta\u0144czy\u0142y w tym ta\u0144cu dzi\u0119kczynnym. Spojrza\u0142am przed siebie – na las. O Jezu, ile tam tych drzew j\u0119cz\u0105cych i konaj\u0105cych od tego pi\u0119knego, cho\u0107 zabijaj\u0105cego swym ci\u0119\u017carem puchu! I dalej, hajda, w ten las! Ci\u0105gn\u0119\u0142am ga\u0142\u0119zie w d\u00f3\u0142 i potrz\u0105sa\u0142am nimi. \u015anieg spada\u0142 ci\u0119\u017cko, nie chcia\u0142, cholernik jeden, pu\u015bci\u0107 i musia\u0142am mu dokopa\u0107, \u017ceby si\u0119 podda\u0142. Zabrak\u0142o mi tchu, w\u0142osy w\u0142azi\u0142y do oczu, woda wlewa\u0142a si\u0119 do r\u0119kaw\u00f3w i but\u00f3w. Ale dalej, jeszcze ta sosna, tylko ta jedna i wracam. Ale ta nast\u0119pna te\u017c p\u0142acze i prosi, to jeszcze tylko z niej jednej, tylko jeszcze ten jeden grab i koniec. No, nie mog\u0119 ich tak zostawi\u0107 przecie\u017c! Tamtym to dobrze , ale dlatego tylko, \u017ce dosta\u0142 im si\u0119 przywilej stania na brzegu tego lasu. A ta reszta to ma cierpie\u0107 ,bo j\u0105 ty, Laka, ustawi\u0142a\u015b troszk\u0119 dalej?! Wi\u0119c jeszcze kilka, ale nie mog\u0119 ju\u017c, nie mog\u0119. Laka, to przecie\u017c twoje mieszkania sprz\u0105ta\u0142am, gdzie ty wtedy by\u0142a\u015b? W Puszczy Bia\u0142owieskiej ta\u0144czy\u0142a\u015b czy na pustyni dodawa\u0142a\u015b ducha (Ducha?! ha, ha, ha…) temu kaktusowi, co sam jeden chcia\u0142 by\u0107 podziwiany w\u015br\u00f3d tych piask\u00f3w i przywo\u0142ywa\u0142 ciebie i musia\u0142a\u015b porzuci\u0107 swoje \u015bliczne, wygodne mieszkania i p\u0119dzi\u0107 tam do niego, bo taki samotny i opuszczony, cho\u0107 sam sobie tak wybra\u0142 – typowy facet. Kto\u015b kiedy\u015b powiedzia\u0142: „Nie wyczerpiesz ca\u0142ego morza dzbanem, ale to co zaczerpniesz te\u017c jest morzem”. Laka, musia\u0142am ratowa\u0107 si\u0119 takim my\u015bleniem. I powlok\u0142am si\u0119 do domu, spodnie mi opada\u0142y pod ci\u0119\u017carem wody, buty nie by\u0142y butami tylko jakimi\u015b ruchomymi miskami na wod\u0119. Obejrza\u0142am si\u0119 za siebie. Widzia\u0142am tylko te twoje mieszkania, dla kt\u00f3rych nie starczy\u0142o mi si\u0142. By\u0142o mi \u017ale, Laka, z tym widokiem. One zosta\u0142y i musia\u0142y ratowa\u0107 si\u0119 same. Wierzy\u0142am, \u017ce im si\u0119 to uda, cho\u0107 niejedna ga\u0142\u0105\u017a pad\u0142a z\u0142amana, oderwana od swojego \u017ar\u00f3d\u0142a mocy.<\/p>\n
Mnie te\u017c tamten poranek oderwa\u0142 od niego. Bola\u0142o, Laka, cholernie bola\u0142o, ty to wiesz najlepiej. Tak przywalona tym b\u00f3lem przele\u017ca\u0142am kilka lat. Patrzy\u0142am znieruchomia\u0142ymi oczami na powroty do \u017cycia w twoich mieszkaniach; nic si\u0119 wtedy nie z\u0142oci\u0142o i nie czerwieni\u0142o dla mnie. Odwraca\u0142am g\u0142ow\u0119, przykleja\u0142am si\u0119 do \u0142\u00f3\u017cka, sk\u0142\u0119biona jak embrion. Ale posz\u0142am kiedy\u015b do tych drzew, kt\u00f3rym pomog\u0142am powr\u00f3ci\u0107 do nieba i tam us\u0142ysza\u0142am ciebie, Laka. Ju\u017c wtedy czu\u0142am, \u017ce to do mnie tylko m\u00f3wisz poprzez szum brzozy i zapach sosny. I sta\u0142am si\u0119 nimi, ta\u0144czy\u0142am na wietrze jak one. I odt\u0105d jestem znowu, Laka, \u017cyj\u0119. Odrodzona, odnowiona, dobra. <\/p>\n
Dobra jestem, Laka, dobra jak cholera. „Najziele\u0144szej chc\u0119 zieleni” – m\u00f3wi\u0142 F.G. Lorca. A ja najlepszego chc\u0119 dobra.
\nTy przecie\u017c wspierasz przyci\u0105ganie. Przywo\u0142aj je do mnie, prosz\u0119, wszak przyci\u0105ganie w\u0142a\u015bnie jest twoim ziemskim zadaniem.<\/p>\n
Posiedzisz ze mn\u0105 jeszcze troch\u0119, Laka?<\/p>\n
Claire<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"