\nCz\u0119sto s\u0142yszymy, \u017ce \u015bwiat si\u0119 zmienia. Rzadziej zauwa\u017camy, \u017ce zmieniamy si\u0119 r\u00f3wnie\u017c my sami. Czasami mamy melancholijny nastr\u00f3j i twierdzimy no tak, wszystko si\u0119 zmienia, ale nawet wtedy ci\u0119\u017cko jest to sobie u\u015bwiadomi\u0107 w pe\u0142nej kra. A jeszcze ci\u0119\u017cej jest pozwoli\u0107, by ta \u015bwiadomo\u015b\u0107 na nas wp\u0142yne\u0142a. Tymczasem odczucie zmienno\u015bci \u015bwiata, dog\u0142\u0119bna \u015bwiadomo\u015b\u0107 tej\u017ce, o ile przenikn\u0119\u0142a nasze my\u015bli, uczucia i zachowania, ma magiczn\u0105 w\u0142a\u015bciwo\u015b\u0107 budzenia w nas pozytywnych zasob\u00f3w naszego wn\u0119trza, do jakich nigdy \u015bwiadomie by\u015bmy si\u0119 nie przyznawali. \u015amier\u0107 – najbardziej ‘radykalny’ przejaw zmian jest faktem pomagaj\u0105cym ustala\u0107, co jest wa\u017cne, a co nie, zr\u00f3wnuj\u0105cym ze sob\u0105 wszystkie \u017cywe istoty. Mo\u017cna to oczywi\u015bcie interpretowa\u0107 inaczej, ale uznanie tego pozwala na przytomne wej\u015bcie w kontakt z otoczeniem, na cieszenie si\u0119 tym co jest. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce \u015bmier\u0107 jest najlepszym przyjacielem, z kt\u00f3rym dopiero mo\u017cemy pozna\u0107, co to jest \u017cycie.
\nZacznijmy od pocz\u0105tku, znaczy od narodzin, a mo\u017ce jeszcze wcze\u015bniej. Gdzie\u015b od pocz\u0105tku naszego pobytu na tym \u015bwiecie nasz umys\u0142 rozwija\u0142 swoje zdolno\u015bci do interpretacji wra\u017ce\u0144, uczy\u0142 si\u0119 \u0142\u0105czy\u0107 bod\u017ace we wra\u017cenia, zapami\u0119tywa\u0107 je i wywo\u0142ywa\u0107, oraz por\u00f3wnywa\u0107 ze sob\u0105(czyli z powrotem r\u00f3\u017cnicowa\u0107). Dzi\u0119ki uczymy si\u0119 nowych reakcji lub u\u017cywamy starych, wywo\u0142anych z pami\u0119ci. Dzi\u0119ki tej zdolno\u015bci do przetwarzania skompresowanych wra\u017ce\u0144 nasz umys\u0142 pracuje symbolicznie – my\u015blimy. Ale dok\u0142adnie ta sama zdolno\u015b\u0107 powoduje, \u017ce \u017cyjemy w \u015bwiatach w\u0142asnych wyobra\u017ce\u0144, przekonania myl\u0105c z faktami. Ta sama zdolno\u015b\u0107 r\u00f3wnie\u017c powoduje mechaniczno\u015b\u0107 naszych dzia\u0142a\u0144 – automatyzujemy nasze odruchy, zgodnie z wyobra\u017ceniami jakie mamy, nawet nasze cia\u0142o uczy si\u0119 do nich przygotowywa\u0107, czy raczej wsp\u00f3\u0142reagowa\u0107 odpowiednio do nich(emocje). W ten spos\u00f3b urz\u0105dzaj\u0105c nasze mieszkanie (siebie), opr\u00f3cz wygodnych mebli, wstawiamy sobie kraty w okna, zas\u0142aniamy je dok\u0142adnie, a i tak zamiast patrze\u0107 przez okno, wygl\u0105damy przez… obrazki na \u015bcianie. Czasem nawet potrafimy tak si\u0119 zapatrze\u0107 w szczeg\u00f3\u0142y tego obrazka, \u017ce zamiast na fotelu siadamy na niewygodnej pod\u0142odze…
\nCiekawostk\u0105 jest \u017ce dok\u0142adnie ten sam mechanizm, przys\u0142aniaj\u0105cy nam zmienno\u015b\u0107 rzeczywisto\u015bci, wyobra\u017cenia, my\u015blenie, odczucia, emocje mo\u017cemy wykorzysta\u0107 do budowania \u015bwiadomo\u015bci zmienno\u015bci wszystkiego. Baa, nawet konkretniej: dzi\u0119ki niemu ja mog\u0142em to napisa\u0107.
\n\u0106wiczenie<\/b>: Postrzegaj zmiany, rozmy\u015blaj o zmianach, b\u0142ogos\u0142aw zmiany, oczekuj zmian, przywo\u0142uj wyobra\u017cenia zmian – b\u0105d\u017a przytomny przy tym, postrzegaj wewn\u0119trzne reakcje, odd\u017awi\u0119k, kt\u00f3ry temu towarzyszy. A odd\u017awi\u0119k jest: zmiany maj\u0105 to do siebie, \u017ce jedna poci\u0105ga drug\u0105, rozchodz\u0105 si\u0119, promieniuj\u0105 zar\u00f3wno w zewn\u0119trznej rzeczywisto\u015bci jak i w wewn\u0119trznej.<\/i>
\nDo\u015bwiadczenie praktyczne uczy, \u017ce aby pozosta\u0107 \u015bwiadomym zmian, trzeba by\u0107 przytomnym, obecnym, zrelaksowanym i tu okazuje si\u0119, \u017ce niema problemu na ze wewn\u0105trz nas. To co przeszkadza, to co czyni pozornie trwa\u0142ym to wewn\u0119trzne wra\u017cenia, kt\u00f3re przywo\u0142ujemy, st\u0105d
\n\u0106wiczenie<\/b>:
\nObserwuj wewn\u0119trzne wra\u017cenia, ich powstawanie i wy\u0142anianie oraz zanik. <\/i>
\n Jest to najprostsz\u0105 form\u0105 medytacji i jednocze\u015bnie najtrudniejsz\u0105.
\nDzi\u0119ki temu mo\u017cemy sobie uzmys\u0142owi\u0107, \u017ce wszystko co mamy to wra\u017cenia wewn\u0119trzne, \u015bwiata do\u015bwiadczamy za pomoc\u0105 wewn\u0119trznych wra\u017ce\u0144. St\u0105d wniosek, pozostaj\u0105c przy praktycznych radach, \u017ce nie ma znaczenia czy medytuj\u0105c, by u\u015bwiadomi\u0107 sobie zmienno\u015b\u0107, masz oczy zamkni\u0119te czy otwarte, cho\u0107 ma wp\u0142yw to oczywi\u015bcie na rodzaj wra\u017ce\u0144.
\nInny wniosek jest taki, \u017ce im bardziej jeste\u015b zakorzeniony w chwili obecnej – tym \u0142atwiej obserwowa\u0107 zmiany. A naj\u0142atwiejszy spos\u00f3b na to zakorzenienie, to rozwijanie \u015bwiadomo\u015bci sensorycznej, czyli g\u0142\u00f3wnie uwagi skierowanej na prac\u0119 zmys\u0142\u00f3w. Im intensywniej to robisz, tym bardziej dialog wewn\u0119trzny cichnie, a to, co do tej pory, wydawa\u0142o si\u0119 sta\u0142e raczej jest czym\u015b ulotnym, delikatnym, ‘migotliwym zjawiskiem’. Podchodz\u0105c z innej strony do tego: mo\u017cesz postrzega\u0107 \u015bwiat jako rodzaj snu. Jakby \u015bwiat – wewn\u0119trzne i zewn\u0119trzne zjawiska powstawa\u0142y wci\u0105\u017c na nowo, rodzi\u0142y si\u0119 i umiera\u0142y wewn\u0105trz naszego umys\u0142u. Nie chc\u0119 w ten spos\u00f3b twierdzi\u0107, \u017ce \u015bwiat nie istnieje, jedynie to, \u017ce wewn\u0119trzne do\u015bwiadczenie tego \u015bwiata, w\u0142\u0105cznie z nasz\u0105 to\u017csamo\u015bci\u0105, jest czym\u015b co budujemy w ka\u017cdej chwili od nowa(zgodnie z wzorami z naszej pami\u0119ci). A je\u015bli budujemy to od nowa – zawsze mo\u017cemy robi\u0107 to inaczej – czyli zmiana nas samych(naszych nawyk\u00f3w, przekona\u0144) jest \u0142atwa: polega na wybieraniu innego sposobu do\u015bwiadczania – a\u017c stanie si\u0119 on nowym nawykiem. Pomijam ju\u017c fakt, \u017ce sami z siebie si\u0119 zmieniamy – nawet, je\u015bli wydaje si\u0119 nam.\u017ce robimy wci\u0105\u017c to samo…
\nWr\u00f3\u0107my do „\u015bwiadomo\u015bci zmiany” rozwijanej w chwili obecnej. Je\u015bli udaje si\u0119 nam j\u0105 zachowywa\u0107, czyli jeste\u015bmy wystarczaj\u0105co zrelaksowani, przytomni i czujni, stopniowo zaczyna w nas budzi\u0107 si\u0119 co\u015b nowego. Zreszt\u0105 r\u00f3wnie dobrze mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce odkrywamy co\u015b co by\u0142o wcze\u015bniej – tak jak widz, kt\u00f3ry ze wci\u0105gaj\u0105cego filmu budzi si\u0119 po zapaleniu \u015bwiate\u0142. W naszym wewn\u0119trznym obserwatorze, pojawia si\u0119 inna to\u017csamo\u015b\u0107: ju\u017c nie punktowego ja, ale przestrzennego ja. Przestrzeni w kt\u00f3rej to wszystko pojawia si\u0119 i znika: zamiast by\u0107 widzem mniej lub bardziej oderwanym od ekranu, jeste\u015b sal\u0105 kinow\u0105 ;-) W dodatku tutaj nast\u0119puje paradoks – nasz wewn\u0119trzny obserwator wzmocniony, lub je\u015bli wolisz „oczyszczony” przez do\u015bwiadczenie przestrzeni staje si\u0119 czym\u015b niezmiennnym – potrafi przetrwa\u0107 nawet zwyczajow\u0105 utrat\u0119 \u015bwiadomo\u015bci podczas zasypiania. A to jest do\u015bwiadczenie pomagaj\u0105ce oswoi\u0107 si\u0119 ze \u015bmierci\u0105. bo naturalnym skojarzeniem jest wi\u0105zanie snu z do\u015bwiadczeniem \u015bmierci.
\n\u0106wiczenie<\/b>:
\nWieczorem, przed za\u015bni\u0119ciem – pomy\u015bl sobie, \u017ce w\u0142a\u015bnie umierasz, \u017ce to ju\u017c koniec. Postaraj sobie przypomnie\u0107 najwa\u017cniejsze chwile ze swojego \u017cycia , wybacz sobie i innym ci\u0119\u017ckie chwile, wyra\u017a mentalnie wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za wszystkie dobre do\u015bwiadczenia. Po prostu zr\u00f3b „wewn\u0119trzne rozliczenia”, tak by\u015b m\u00f3g\u0142 z rado\u015bci\u0105 umiera\u0107: Je\u015bli chcesz wspom\u00f3\u017c ten fragment wyobra\u017ceniami – postaraj si\u0119 zasn\u0105\u0107…na swoim pogrzebie. <\/i> Uwaga – je\u015bli si\u0119 czujesz zbyt pobudzony emocjonalnie, czy „zdo\u0142owany” tym fragmentem, to poprzesta\u0144 na rozliczeniach, tak by\u015b zasn\u0105\u0142 z wewn\u0119trznym u\u015bmiechem. Na ile potrafisz obserwuj proces zasypiania, ale nie nat\u0119\u017caj zbytnio uwagi, bo b\u0119dziesz mia\u0142 problemy z za\u015bni\u0119ciem.
\nRano, od razu po obudzeniu – odetchnij g\u0142\u0119biej – tak jakby to by\u0142 tw\u00f3j pierwszy oddech. odczuj rado\u015b\u0107 i zaskoczenie(tym, \u017ce jednak \u017cyjesz). Podzi\u0119kuj sobie, swojemu cia\u0142u, \u017cyciu i otoczeniu. Za to \u017ce mo\u017cesz tu by\u0107 i \u017cy\u0107. Pomy\u015bl sobie jak chcia\u0142by\u015b wykorzysta\u0107 ten dzie\u0144 i co mo\u017cesz zrobi\u0107 by osi\u0105gn\u0105\u0107 swoje cele. <\/i>
\nDzi\u0119ki temu, rodzi si\u0119 spok\u00f3j wynik\u0142y z naturalnego skojarzenia – skoro przetrwa\u0142em jedno, mo\u017ce przetrwam i drugie. Czy tak jest, naprawd\u0119 nie wiadomo, gdy\u017c \u015bmier\u0107 jest czym\u015b nieznanym, je\u017celi jako\u015b okre\u015blamy ten proces od wewn\u0105trz – to robimy to na wiar\u0119, a nie z osobistego do\u015bwiadczenia (mo\u017cesz si\u0119 k\u0142\u00f3ci\u0107, o ile prze\u017cy\u0142e\u015b \u015bmier\u0107 kliniczn\u0105, ale m\u00f3j argument jest jeden: \u017cyjesz :P). I bardzo dobrze. Nieznane – \u015bmier\u0107 – to pi\u0119kne t\u0142o do naszych wewn\u0119trznych projekcji, do stani\u0119cia twarz\u0105 w twarz z sob\u0105 samym.<\/p>\n